خواسته‌های حداکثری آمریکا مذاکرات را به بن بست کشانده است/ صلح و مصالحه ناممکن نیست

مصطفی درایتی در گفت‌وگو با پانا با اشاره به روند تحولات منطقه و  مذاکرات ایران و آمریکا تصریح کرد: «اگر  آمریکا به این نتیجه برسد که باید اختلافات را با مذاکره و مصالحه حل کند و خواسته‌های خود را منطقی کند، امکان دستیابی به نتیجه وجود دارد. اما اگرآمریکا بخواهد یک‌طرفه عمل کند، حتی با حضور میانجی‌های جدید نیز مسئله حل نخواهد شد.»

این تحلیلگر ارشد مسائل بین‌الملل  در توضیح این نکته افزود: «تجربه سال‌های گذشته نشان داده است که هرگاه یکی آمریکا خواسته‌های حداکثری خود را مطرح کرده، مذاکرات به بن‌بست خورده است. حل اختلافات میان ایران و آمریکا نیازمند این است که آمریکا محدودیت‌های خود را بپذیرد. در واقع هیچ‌کدام نمی‌توانند تمام خواسته‌های خود را به‌طور کامل به دست آورند؛ بنابراین مصالحه، نه یک انتخاب لوکس بلکه یک ضرورت راهبردی است. اگر این درک شکل بگیرد، حتی بدون حضور میانجی هم می‌توان به نتیجه رسید.»

وی در پاسخ به پرسشی درباره بازگشت آمریکا به تفاهم‌نامه گفت: «نشست تنگه هرمز در عمان قرار بود برگزار شود، اما با اصرار عربستان، این نشست بدون حضور آن‌ها انجام شد. این نشان می‌دهد که باید کار را در مذاکرات بالانس کرد تا به مرور اعتماد شکل بگیرد. هر تفاهم‌نامه یا توافقی مادام‌العمر نیست و باید آیتم‌هایی در آن تعبیه شود که طرف مقابل را به وفاداری وادار کند.»

این کارشناس در ادامه با اشاره به ضرورت ایجاد ساختارهای اعتمادساز خاطرنشان کرد: «یکی از درس‌های مهم سال‌های اخیر این است که توافق صرفاً روی کاغذ کافی نیست. آنچه یک تفاهم‌نامه را پایدار می‌کند، تعبیه سازوکارهای راستی‌آزمایی، شفافیت متقابل و تضمین‌های مرحله‌ای است. اگر این عناصر در متن توافق گنجانده شود، می‌توان امیدوار بود که طرفین به مفاد آن پایبند بمانند. در غیر این صورت، سرنوشت چنین توافقی روشن است: فرسایش تدریجی و بی‌اعتمادی متقابل.»

وی در پایان با اشاره به چشم‌انداز آینده گفت: «نمی‌توان به طرف مقابل اعتماد کامل کرد اما این به معنای عدم ورود به صلح و مصالحه نیست. مسیر پیش‌رو، مسیری تدریجی و مرحله‌ای است. نمی‌توان انتظار داشت که یک‌شبه تمام اختلافات حل شود. نقش میانجی‌ها در این میان، تسهیل‌گر است نه تعیین‌کننده. آنچه سرنوشت نهایی را رقم می‌زند،راده طرف مقابل برای صلح است .»