هفت اکتبر؛ روزی که نقاب از چهره اشغال افتاد و غزه به نماد مقاومت بدل شد

سه سال پیش، در چنین روزی، صدای انفجار در سرزمین‌های اشغالی، سکوت سال‌ها را شکست. نه از سر تفنگ، که از سر درد بود. طوفان‌الاقصی، نام عملیاتی بود که مقاومت فلسطین پس از دهه‌ها تحقیر، محاصره و کشتار، برگزید تا بگوید: فلسطین نمرده است. اما دشمن صهیونیستی که جز زبان زور نمی‌فهمد، به جای پذیرش شکست، درنده‌خویی را آغاز کرد. جنگی که نامش را «جنگ» گذاشتند، اما در واقع نسل‌کشی بود.

۷ اکتبر؛ نقطه عطفی که جهان را تکان داد

هفت اکتبر آغاز هیچ چیز نبود؛ نقطه اوج دهه‌ها درد، اشغال، آپارتاید و جنایت بود. از سال ۱۹۴۸ که رژیم صهیونیستی با اشغال فلسطین، میلیون‌ها انسان را آواره کرد، تا محاصره ظالمانه غزه، تا شهرک‌سازی‌های غیرقانونی در کرانه باختری، تا هتک حرمت مسجدالاقصی، همه و همه نشان داد که این رژیم جز زبان زور و خون نمی‌فهمد. طوفان‌الاقصی، نه یک حمله تروریستی، بلکه فریاد برآمده از گلوی خفقان‌گرفته ملتی بود که سال‌ها در سکوت جهانی، زیر چکمه اشغال له می‌شد. این عملیات، معادله دروغین «امنیت» را در هم شکست و نشان داد که مقاومت، تنها راه آزادی است.

پس از ۷ اکتبر، رژیم صهیونیستی با حمایت بی‌قید و شرط آمریکا و برخی کشورهای غربی، جنگی تمام‌عیار علیه غیرنظامیان غزه به راه انداخت. جنگی که نه هدفی جز نابودی داشت و نه ابایی از کشتار کودکان. بر اساس گزارش آژانس‌های سازمان ملل، تاکنون بیش از ۷۰ هزار فلسطینی، از جمله بیش از ۲۰ هزار کودک، به شهادت رسیده‌اند و بیش از ۱۰۰ هزار نفر زخمی شده‌اند. نزدیک به دو میلیون و صد هزار نفر آواره شده‌اند و غزه به ویرانه‌ای تبدیل شده که در آن، بیمارستان‌ها، مدارس و مساجد هم در امان نمانده‌اند. این نه جنگ، بلکه نسل‌کشی آشکار است؛ جنایتی که تاریخ هرگز آن را فراموش نخواهد کرد.

سکوت مدعیان؛ همدستی با جنایت

سازمان ملل، شورای امنیت و کشورهای مدعی حقوق بشر، سه سال است که تماشاگر این فاجعه هستند. آمریکا با وتوی قطعنامه‌های آتش‌بس، سلاح و پول به رژیم صهیونیستی می‌فرستد و اروپا با سکوت شرم‌آور خود، شریک خون کودکان غزه شده است. کجاست آنانی که برای هر قطره خون در اوکراین، دادگاه لاهه و تحریم و قطعنامه به راه می‌اندازند؟ کجاست وجدان جهانی وقتی کودکان غزه زیر آوار می‌سوزند؟ پاسخ روشن است: حقوق بشر برای آنان فقط یک ابزار سیاسی است، نه یک آرمان انسانی. آنان که دم از دموکراسی و آزادی می‌زنند، امروز در برابر نسل‌کشی غزه سکوت کرده‌اند و همین سکوت، خود جنایتی دیگر است.

مقاومت؛ تنها راه آزادی

در برابر این جنایت بی‌امان، مقاومت فلسطین تنها راه مشروع و منطقی برای آزادی است. ملتی که خانه‌اش غصب شده، کودکش شهید می‌شود و آب و غذا و دارو ندارد، حق دارد از خود دفاع کند. حماس، جهاد اسلامی و دیگر گروه‌های مقاومت، نه تروریست، بلکه مدافعان خاک و ناموس فلسطین هستند. امروز، پس از سه سال، نه تنها مقاومت از پا نیفتاده، بلکه در کرانه باختری، در لبنان، در یمن و در وجدان آزادی‌خواهان جهان گسترده‌تر شده است. مقاومت، تنها گزینه پیش روی ملت فلسطین است؛ چرا که اشغال، هیچ‌گاه با مذاکره و سازش از بین نرفته است.

کرانه باختری و لبنان؛ آتش اشغال گسترده می‌شود

رژیم صهیونیستی پس از غزه، آتش تجاوز خود را به کرانه باختری و لبنان نیز کشیده است. در کرانه باختری، شهرک‌نشینان و نظامیان صهیونیست هر روز به فلسطینیان حمله می‌کنند و در فصل برداشت زیتون، درختان را آتش می‌زنند. در لبنان، حملات توپخانه‌ای و هوایی ادامه دارد و توافق آتش‌بس شکننده، هر روز نقض می‌شود. این رژیم، صلح نمی‌خواهد؛ او فقط به اشغال و کشتار نیاز دارد. اما مقاومت لبنان و فلسطین، در برابر این تجاوز ایستاده‌اند و خواهند ایستاد.

ایران؛ پرچمدار حمایت از فلسطین

جمهوری اسلامی ایران، از روز نخست، صدای رسای فلسطین و حامی مقاومت بوده است. رهبر معظم انقلاب بارها تأکید کرده‌اند که فلسطین پاره تن جهان اسلام است و هیچ سازشی بر سر آن ممکن نیست. امروز، ایران نه تنها در میدان دیپلماتیک، بلکه در کنار محور مقاومت، ایستاده است تا پرچم قدس را بر فراز مسجدالاقصی به اهتزاز درآورد. حمایت ایران از فلسطین، حمایت از یک آرمان انسانی است؛ آرمانی که در آن، هیچ ملتی نباید زیر سلطه اشغالگر زندگی کند.

سه سال پس از ۷ اکتبر، غزه زنده است، مقاومت پیروز است و رژیم صهیونیستی در باتلاق خودساخته‌اش فرو می‌رود. این رژیم نه مشروع است و نه ماندنی. فلسطین از نهر تا بحر آزاد خواهد شد و قدس، قبله اول مسلمین، پایتخت ابدی آن خواهد بود.