آقا جانم باورم نمی شود که دیگر نیستی

آقاجان باورم نمیشود که دیگر در روز ۱۳ آبان نیستید تا روبه روی ما دانش آموزان سخنرانی کنید و به ما درس بندگی بدهید  ؛ کاش اون روز ها بیشتر قدر می دانستیم ...

آقاجان امسال محرم نبودید که ناگهان مانند سال گذشته در شب دهم وارد حسینیه شده  و حال و هوا را عوض کنید و با پیام ای « ایران بخوان » شور جالبی بدهید ؛ حال این ای ایران بخوان و چنین سرود هایی بیش از صد و بیست شب هست که دارد در سراسر ایران  خوانده می شود حتی به بیش از مرز های جغرافیایی هم کشیده شده است.

آقاجان شما درست می‌گفتید ، دشمنان کشورمان که دوست نداشتند پرچم یران را بالا ببرند و به دنبال از بین رفتن این پرچم و نظام بودند الان به چه روزی افتادند و این پرچم مقدس جمهوری اسلامی ایران در حال حاضر در کل جهان دیده و برای تمام آزادی خواهان جهان بالا رفته است، حق با شما بود .

آقاجانم کجایی ؛ نمیدانم دیگر چه بگویم، از دلتنگی هایم از  آرزوی دیدنت که حالا دیگر میسر نیست .

با آنکه میدانم آرزوی حقیقی شما شهادت بود ولی غم از دست رفتن شما برای ما واقعا سنگین بود و هست و دلمان برایتان خیلی تنگ شده است.

سلام ما را به امام حسین (ع) و دوستان شهیدتان برسانید آقاجان