نبض خیابان در میعادگاه «خدمت»؛ روایتی از پیوند ناگسستنی ملت و اقتدار ملی

هنوز هم که در خیابان‌ها قدم می‌زنید، شهر رنگ و بویِ «خدمت» می‌دهد. امروز، خیابان‌های ایران شاهد حضوری است که بیش از آنکه یک آیین صرف باشد، یک هم‌عهدی عمیق است. مردم، فارغ از هر نگاهی، با چشمانی که هنوز داغ نبودن «سیدالشهدای خدمت» در آن می‌درخشد، به خیابان آمده‌اند تا بگویند راهی که با دغدغه‌مندی و مردمی‌بودن آغاز شده بود، در قلب‌ها همچنان زنده است.

نوای  حزن‌آلود مداحی‌ها در فضای شهر پیچیده و بیرق‌های سیاه، قامت ساختمان‌ها را پوشانده است؛ اما در پس این سوگواری، صلابتی نهفته است که توجه هر ناظری را به خود جلب می‌کند.

این حضور، لایه‌ای عمیق‌تر از یک سوگواری  صرف دارد. وقتی جمعیت انبوه را در خیابان‌ها می‌بینید، آنچه بیش از همه خودنمایی می‌کند، «ایستادگی جمعی» است. دشمنان  این مرز و بوم همواره در پی آن بودند که با هر فقدانی، خللی در اراده‌ی ملی ایجاد کنند؛ اما حضور امروز مردم، پاسخی قاطع به زبان حضور است. آن‌ها به خیابان آمده‌اند تا بگویند که امنیت، عزت و اقتدار ایران، خطِ قرمزی است که با هیچ حادثه‌ای رنگ نمی‌بازد.

این اجتماع، بازتابی از یک حقیقت استوار است: مردم امروز نه تنها برایِ تکریم یک خادم، که برای حراست از «ایران قوی» گردهم آمده‌اند. حضور  پیر و جوان در کنار هم، پیامی روشن به جهان مخابره می‌کند؛ پیامی مبنی بر اینکه جمهوری اسلامی نه بر پایه اشخاص، بلکه بر پیوندِ ناگسستنی ملت با آرمان‌های انقلاب استوار است. در مکتب شهید خدمت، فقدان یک فرد، هرگز به معنای توقف نیست، بلکه آغاز رویشی دوباره در عرصه‌ی وحدت ملی است.

خیابان‌ها امروز، میدان بزرگ تجدید میثاق با پرچم است. جایی که ملت، یک‌صدا و یک‌پارچه بر استمرارِ مسیرِ پیشرفت و عزتِ کشور تأکید می‌کنند. امروز، خیابان‌ها، صدایِ قلب‌هایِ قدرشناسی است که با صدای بلند ثابت کردند: «خادم واقعی و آرمان بلند، هرگز نمی میرد.»