روانشناس کودک و نوجوان در استان البرز:
بازی، سپر روانی کودکان در جنگ است
کرج (پانا) - روانشناس کودک و نوجوان در استان البرز بیان کرد: بازی، سپر روانی کودکان در جنگ است و در شرایط بحرانی، بازیهای خلاقانه و هدفمند میتوانند نقشی حیاتی در حفظ سلامت روان و تخلیه هیجانات منفی آنها ایفا کنند.
رویا فاخری در گفتوگو با پانا عنوان کرد: «در دل آشوب و ناامنی، این بازیهای بهظاهر ساده هستند که به بچهها کمک میکنند که بار سنگین استرس، ترس و اضطراب ناشی از جنگ را از شانههای کوچکشان زمین بگذارند و احساس امنیت و کنترل بیشتری بر محیط پیرامون خود داشته باشند.»
وی با اشاره به اینکه بزرگترین نیاز کودک در بحران، بازیابی حس امنیت و قدرت است، افزود: «وقتی کودکی در بحران جنگ گرفتار میشود، دنیای امن و قابل پیشبینیاش فرو میریزد. بازی در این میان، حکم یک پناهگاه امن را دارد که دیوارهایش را خود کودک با خلاقیتش میسازد و در آن برای دقایقی هم که شده، صدای انفجار و ترس را قطع میکند.»
فاخری ادامه داد: «بازیهای هدفمند، صرفاً یک سرگرمی لحظهای نیستند؛ این بازیها به کودکان اجازه میدهند تا تجربههای تلخ و خشونتباری که دیده یا شنیدهاند را در فضایی امن بازآفرینی کنند. این بازآفرینی نمادین به آنها قدرت میدهد از یک قربانی منفعل به یک قهرمان فعال تبدیل شوند و این دقیقاً همان فرآیند التیامبخش روان است.»
وی با اشاره به تخلیه هیجانی از طریق فعالیتهای فیزیکی اظهار کرد: «بازیهای پرتحرک و جسمی، مثل دویدن یا پریدنهای ساده، بهترین راه برای تخلیه هورمونهای استرس مثل کورتیزول از بدن کودک هستند. وقتی کودک در بحران مدام در حالت آمادهباش به سر میبرد، جیغ زدن و خندیدن در حین بازی، مثل یک سوپاپ اطمینان برای روان او عمل میکند و از انفجار درونی یا بروز مشکلات جسمانی ناشی از اضطراب جلوگیری میکند.»
این روانشناس البرزی ابراز کرد: «نقش والدین و اطرافیان در این میان بسیار مهم است. به بزرگترها توصیه میکنیم خود را وارد دنیای بازی کودک کنند. لازم نیست ابزار پیچیدهای داشته باشند؛ گاهی یک ملحفه و چند بالشتک میتواند به یک قلعه امن تبدیل شود که پدر و مادر هم در آن پناه میگیرند. این همراهی به کودک نشان میدهد که تنها نیست و همین ارتباط ساده، بزرگترین داروی ضد اضطراب است.»
فاخری خاطرنشان کرد: «نباید از قدرت نقاشی و قصهگویی غافل شد. ما از والدین میخواهیم که تشویقشان کنند تا آنچه را نمیتوانند به زبان بیاورند، نقاشی کنند یا در قالب یک قصه تعریف نمایند. اگر کودکی مدام صحنههای ترسناک میکشد، نباید نگران شد؛ این زبان بازیگونه او برای روایت دردهایش است و تا زمانی که این روند ادامه دارد، روان او مشغول ترمیم خویش است.»
وی تصریح کرد: «پس در میانه بحرانهای سخت، بیایید بازی را به چشم یک تجمل یا وقتگذرانی نگاه نکنیم. بازی در جنگ، یک سپر واقعی در برابر آسیبهای ماندگار روانی و یک ابزار قدرتمند برای بازگشت به زندگی عادی است و ما موظفیم این فرصت را برای تمام کودکان بحرانزده فراهم سازیم.»
ارسال دیدگاه