تدریس امروز، آزمونِ دشوارِ صبوری بود

عروسک‌هایِ هم‌کلاسی ما، به یاد این دو نوگلِ پرکشیده نام‌گذاری شدند تا حضورشان در قابِ لحظه‌های آموزشی‌مان همیشگی باشد.

اعتراف می‌کنم که تدریس امروز، آزمونِ دشوارِ صبوری بود. 

فکر به ماکان عزیز که هنوز در میان بی‌خبری‌ها و تلخیِ مفقودالاثر بودن چشم‌انتظارِ بازگشتش هستیم، بند دلم را پاره می‌کرد. 

بارها دوربین را متوقف کردم؛ بارها بغض، سدِ راهم شد و اشک، مجالِ سخن گفتن را از من گرفت. 

هر ثانیه‌ی این نوشتن، آمیخته به دردی است که شاید کلمات قادر به توصیفش نباشند.

ماکان و مهدیسِ نازنینم؛ فرشته‌های کوچکِ آسمانی، یادِ شما در تپشِ قلبِ من و تک‌تکِ دانش‌آموزانم تا ابد زنده خواهد ماند. 

شما غایب نیستید؛ شما حاضرترین اعضای کلاسِ من هستید که درسِ عشق را به ما می‌آموزید.

به یادِ شما، تا همیشه…