اینجا در سکوت، صدای خدا بلندتر است

 مسجدصاحب الزمان، میزبان سه‌روزه دلی است که تا دیروز، پر از صدای شلوغی شهر و دغدغه‌های امتحانات بود.اینجا در سکوت، صدای خدا بلندتر است. من یک دانش‌آموزم؛ زندگی‌ام خلاصه در فرمول‌ها بود، اما اکنون دفترم را برای نوشتن قلبم باز کرده‌ام.

اعتکاف، ۳ روز حبس شدن؟ نه! این بزرگ‌ترین آزادی است؛ رهایی از بند گوشی و بایدو‌نبایدهای روزمره، فهمیدم که خدا را نه تنها در شب‌های قدر، بلکه همین‌جا، در زمزمه‌های آهسته کنارم یافتم. او نه «نمره نهایی»، که معلم همیشگی کنار نیمکت من است.

کاش می‌توانستم این آرامش را با خودم به مدرسه ببرم؛ این سکوت جمعی، رازگفتگوی هر فرد با هستی است.اعتکاف به من یاد داد که بزرگ‌ترین پروژه، ساختن «خودِ واقعی» است؛ نسخه‌ای که نه مغرور شود و نه در سختی‌ها ایمانش بلرزد.

این سه روز رؤیایی گذشت. فردا که بازمی‌گردم، قول می‌دهم پنجره نور را نبندم.اعتکاف تمام می‌شود، اما «اعتبار اعتکاف» باید در احترام به معلم و مهربانی با همکلاسی باقی بماند.من هنوز همان دانش‌آموزم، اما با کوله‌باری پر از امیدی عمیق‌تر.