همسر معلم فداکار خاشی:
˝عسل˝ و ˝فاطمه˝ بی تاب بازگشت پدر هستند
حمید رضا کنگوزهی معلم ۲۷ ساله دیار بلوچستان بود که آخرین درسش را روی تخته ایثار و فداکاری برای دانشآموزان و مردم نوشت و خود رویا شد و به خاطرات ماندگار مردم پیوست و یادش تا ابد افتخار جایگاه پیامبریش شد.
به گزارش خبرنگار پانا از سیستان و بلوچستان ، ، چند روز قبل بود که همهمهای در میان مردم روستای روتک خاش پیچید که هر کس با شنیدن آن بغض در گلویش میپیچید و اشک از چشمانش سرازیر می شد. همه به نوعی عزادار شده بودند، در تمامی مجالس از اسطورهای سخن میگفتند که تازه خلق شده است.
او رستم نبود، پیامبری نوظهور نبود، او فرماندهای بلند پایه یا رئیس جمهور کشوری نبود، او فقط یک معلم در روستایی دورافتاده بود، آری فقط یک معلم، معلمی که با جانش درس انسانیت داد و اسطوره دورانها شد.
حمید رضا کنگو زهی معلم ۲۷ ساله ای بود که با نجات جان دانش آموزان، ایثار و فداکاری را نه در گفتار بلکه در عمل به نسل آینده آموخت و آخرین درسش را روی تخته سیاه فداکاری و ایثار برای دانشآموزان و مردم نوشت و خود رویا شد و بر خاطرات ماندگار مردم پیوست.
عصر یکشنبه اتفاقی تلخ رقم خورد و روزگار خوش، لطافت هوا و شادی دانش آموزان دبستانی نوکجو روتک خاش را به خاطره ای سیاه در اذهان این آینده سازان ایران اسلامی تبدیل ساخت.
"عسل" و "فاطمه" بی تاب بازگشت پدر هستند
"عسل" و "فاطمه" بی تاب بازگشت پدر هستند
طیبه شهنوازی همسر معلم فداکار با بیان اینکه حمیدرضا گلی بود که لیاقت زیستن در کنارش از من گرفته شد، می گوید: حمیدرضا همسری فداکار و معلمی نمونه بود که برای نجات سه دانش آموز جانش را فدا کرد و من با دو فرزند دختر خردسال تنها ماندیم و هیچ چیز نمی تواند جای خالی او را برایمان پر کند.
طیبه می گوید: خرداد ماه امسال ازدواجمان به پنج سالگی می رسد اما دیگر حمید رضا در کنارم نیست تنها عسل و فاطمه حاصل ازدواج مان همدمم می شوند.
وی با بیان اینکه صبح روز حادثه حمید رضا زودتر از خواب بیدار شده و فرزندانم را در آغوش گرفته و بازی می کرد، ادامه می دهد: از او پرسیدم چه شده چرا زود بیدار شدی که خندید و گفت دلم آغوش بچه ها را خواست.
با بغض ادامه می دهد: ساعت۱۱ بود که خواهرم به من خبر داد که حمید رضا فوت شده است شوکه شده بودم باورم نمی شد حمید رضا را دیگر ندارم.
شانه های زنانه ام به تنهایی بار زندگی را به دوش می کشند
شانه های زنانه ام به تنهایی بار زندگی را به دوش می کشند
همسر این معلم فداکار اضافه می کند: فرزند کوچک دو ساله ام به بیماری سندروم داون مبتلاست و کوچ زودهنگام همسرم، بار مشکلات زندگی را به تنهایی به دوش من انداخته است. داغ از دست دادن همسر خیلی برایم سنگین است اما بزرگ کردن این دو کودک ۲ و ۴ ساله سنگین تر. در منزلی اجازه ای سکونت داریم و حتی برای من پرداخت مخارج توان بخشی و گفتار درمانی فرزندم بسیار دشوار است.
وی می گوید: از وزیر آموزش و پرورش و مدیرکل آموزش و پرورش تقاضا دارم تا بخشی از مخارج فرزندان ما را متقبل شوند. ۱۶ واحد دیگر باقی مانده است که مدرک لیسانس بگیرم و اگر خانه دار باشم و در هیچ ارگانی مشغول به کار نباشم از عهده خرج و مخارج خانواده بر نخواهم آمد.
وی در پایان می گوید: عسل و فاطمه بی تاب بازگشت پدر هستند هر شب گریه می کنند و می گویند به بابا زنگ بزن بیاید.
ارسال دیدگاه