یادداشت میهمان/
آلودگی هوا؛ عدهای متهم، عدهای شاکی و مشکل همچنان باقی!
بدون شک در بحث آلودگی علاوه بر مردم، دستگاه های مختلف وظایفی را برعهده دارند که اگر این وظایف به درستی انجام شود دیگر در این جریان به دنبال مقصر نخواهیم بود و معطل اقدامات غیبی نمی مانیم.
به گزارش خبرنگار پانا، در حالیکه برای نحوه جلوگیری از آلودگی هوا قانون مشخصی مصوب ۱۳۷۴ مجلس وجود دارد و در ذیل آن آیین نامه اجرایی، مصوبات قانونی و برنامه هایی جامع برای کاهش آلودگی هوای کلانشهرها قرار دارد و تکلیف هر دستگاه روشن و مشخص شده است اما هر روز شاهد اظهارنظرهای متفاوت و ادعاهای جدیدی هستیم که در رسانه ها مطرح می شود. اظهاراتی که گاه از سر دلسوزی بیان و گاهی نیز جایگزین " گزارش انجام تکالیف قانونی" منتشر می شود.
شاید ریشه این کار در این باشد که عادت کرده ایم هنگام مواجهه با هر مشکلی، به دنبال یافتن بزرگترین عامل، معرفی اصلی ترین مقصر، انتخاب بهترین راهکار و انجام مهمترین فعالیت باشیم و همزمان به اصرار بر موضع، دفاع از تصمیم و تبرئه خود مشغول شویم. خلاصه اینکه کارهای بزرگ تعریف کنیم و بی صبرانه منتظر نتایج شگفت انگیز و خارق العاده بمانیم. غافل از آنکه شاید این " بزرگترین، اصلی ترین، بهترین و مهمترین ها " فراتر از اندیشه، تصور یا توان ما باشد یا آنقدر بزرگ باشد که در ظرف های بیان و نوشتارمان نگنجد، شاید هم میان آنها چنان رقابتی نزدیک است که هیچ کدام غالب نشود و ...
حال آنکه در بررسی کارها، آدم ها و کشورهای موفق می بینیم که فارغ از کوچکی و بزرگی " عوامل " سیاهه آنها را تهیه و برای هر کدام مقصر، مؤثر و راهکار تعریف کرده، فعالیت های مشخص و قابل اجرایی را برنامه ریزی کرده و برای تحقق آن تلاش می کنند. به این معنی که کارهایی کوچک، پر تعداد و مستمر با نتایج مشخص و ملموس انجام داده اند و هیچ فعالیتی را لنگ و معطل کار دیگری نکرده اند.
در داستان " آلودگی هوا " مشکل دقیقاً همینجاست که همه می خواهند با معرفی یک عامل نهایی و یک مقصر اصلی و انجام مهمترین اقدام در کوتاهترین زمان، شاید هم یهویی! مشکل را ریشه کن کنند. درست شبیه سامورایی هایی که با یک فن به دنبال تسخیر دنیا بودند. در صورتی که عوامل بسیاری در بروز این بیماری مزمن دخیل هستند و هر کدام نسخه ای خاص خود می خواهند. مشکل آنجا بیشتر می شود که این اولویت و اهمیت ها به کل جامعه القا می گردند و مطالبات اجتماعی سمت و سو می گیرد و نتیجه می شود همین که می بینیم. عده ای متهم، عده ای شاکی و مشکل همچنان باقی!
در این فضا جای پرسشگر و پرسش شونده، مجری و ناظر تغییر می کند و خلاصه آنکه اجازه شکل گیری "عزم ملی و مشارکت همگانی " داده نمی شود. البته این فقط خاص آلودگی هوا نیست بلکه در آلودگی آب، مدیریت پسماندها، شکار و صید و... هم دیده می شود. مدیرعامل بیمارستان شاکی ست که چرا به جای فاضلاب بیمارستانش، آلودگی هوا را درست نمی کنیم! کارخانه دار پیشنهاد می دهد که بجای پسماندهای کارخانه، زباله های عفونی بیمارستان ها را دنبال کنیم! راننده تاکسی فرسوده و بدون معاینه فنی می گوید اگر راست می گویید جلوی معادن شن و ماسه را بگیرید و مسئول شن و ماسه مدعی ست که هزار کیلو شن و ماسه فروخته تا یک کیلو نخود بخرد و می خواهد که جلوی گرانی را بگیریم!
در پایان از کلیه عزیزانی که بر اساس قانون نحوه جلوگیری از آلودگی هوا، آیین نامه اجرایی آن، قانون برنامه پنجم توسعه کشور ، مصوبات هیئت وزیران و برنامه جامع کاهش آلودگی هوای کلانشهرها، مکلف به رعایت یا انجام الزامات و تکالیفی شده اند، می خواهیم که به تکلیف قانونی خود عمل کنند و مردم را لحظه به لحظه در جریان اقداماتشان بگذارند و از مردم، تشکل های زیست محیطی، مراکز علمی و تحقیقاتی و ... خواهشمندیم در شناسایی و معرفی منابع متفرقه و فعالیت های غیر اصولی و آلاینده، با ذکر مصداق و نشانی دقیق، یاریگرمان باشند.
محمد بازگیر،مدیر حفاظت محیط زیست شهر تهران
ارسال دیدگاه