نامگذاری ماه‌های قمری از کجا سرچشمه می‌گیرد؟

خبرگزاری پانا: نامگذاری ماه‌های قمری علاوه بر ریشه شرعی و مذهبی، ریشه لغوی هم دارد که نامگذاری آن مربوط به دوران حضرت ابراهیم(ع) است.

کد مطلب: ۳۱۳۸۶
لینک کوتاه کپی شد

به گزارش خبرگزاری پانا، نام ماه‌های قمری از دوره جاهلیت به اسلام رسیده است. این ماه‌ها سابقه تاریخی طولانی دارند و مربوط به زمان حضرت ابراهیم(ع) و منسوب به دین حنیف ابراهیمی هستند و هر یک از این اسامی معنی خاصی دارند.

آنچه در زیر می‌خوانید توضیحات مرکز مطالعات و پاسخگویی به شبهات درباره نام‌ ماه‌های قمری است که بیشتر ریشه معنایی دارد تا شرعی و اسلامی:

محرم: اثنای این ماه جنگ و غارت حرام بود.

صفر: در این ماه بازارهایی در یمن به پا می‌شد که آن را صفری می‌نامیدند و از آنجا آذوقه می‌گرفتند و هر که به بازار نمی‌رسید از گرسنگی هلاک می‌شد. همچنین در اثنای این ماه شهرها از مردم خالی می‌شد که مردم آنجا برای جنگ بیرون می‌رفتند و معنی را از «صِفر» به معنی «خالی» گرفته‌اند.

ربیع الاول و ربیع الثانی: عرب در این وقت با بهار و رویش گیاهان و شکفتن شکوفه‌ها مواجه بوده است.

جمادی الاول و جمادی الثانی: در وقت نامگذاری این دو ماه آب یخ می‌بسته است زیرا اعرابی که تازه می‌خواستند برای ماه‌ها نامگذاری کنند نمی‌دانستند که زمان گرما و سرما در گردش سال و ماه قمری تغییر می‌یابد.

رجب: اعراب از این ماه بیمناک بودند و رجب به معنی بیم داشتن است.

شعبان: در این ماه اعراب از یکدیگر جدا می‌شدند و به جستجوی غارت می‌رفته‌اند. شعبان و انشعاب از یک ریشه‌اند.

رمضان: به مناسبت آنکه در وقت تسمیه ماه‌ها زمین از شدت گرما تفدیده بود و «رمضا» به معنی شدت گرماست. از آنجا که رمضان یکی از ماه‌هایی است که در قرآن توسط خداوند ذکر شده است، روا نیست که بگوییم رمضان، بلکه باید گفت «ماه رمضان».

شوال: به مناسبت آنکه در اثنای آن شتر دم خود را از شدت شهوت بلند می‌کرد و شول به معنی بلند کردن است.

ذوالقعده: در اثنای این ماه اعراب از جنگ و غارت فرو می‌نشستند. قعده از قعود به معنای نشستن است.

ذوالحجه: این ماه را به مناسبت اینکه حج در اثنای آن انجام می‌شد، اینگونه نامیده اند.

لازم به توضیح است درباره علت نامگذاری توضیحات شرعی و اسلامی نیز وجود دارد.

منبع: نامه

ارسال دیدگاه

پربازدیدترین ها
آخرین اخبار