یادی از شهید خلبان محمد نوژه
خبرگزاری پانا: سرلشکر شهید خلبان محمد نوژه یکی از دلیرمردان و تیزپروازان نیروی هوایی ایران اسلامی بود که با از خود گذشتگی و جان فشانی نامی نیک از خود بر جای گذاشت.
به گزارش خبرگزاری پانا، سرلشکر خلبان شهید محمد نوژه در هشتم فروردین ماه ۱۳۲۴ در تهران و در خانوادهای متدین به احكام نورانی اسلام، دیده به جهان گشود. پدرش او را از همان اوان كودكی با نماز و روزه آشنا کرد.
وی پس از پشت سرگذاشتن دوران ابتدایی و متوسطه و دریافت مدرك دیپلم ریاضی، در سیزدهم مهرماه ۱۳۴۲ به استخدام نیروی زمینی ارتش درآمد، او پس از گذراندن دوره های آموزش نظامی و دریافت درجه ستوان دومی با توجه بهعلاقه زیادی به آموختن فن خلبانی داشت داوطلبانه به نیروی هوایی انتقال یافت و پس از طی دوره های نظامی و موفقیت در آزمون های زبان انگلیسی و مهارت های تخصصی و سپری کردن دوره های آموزشی پروازی با هواپیماهای پاپ و اف-۳۳ در دانشکده پرواز، در بیست و پنجمین روز از مردادماه ۱۳۴۹ به منظور تکمیل دوره خلبانی و پرواز با هواپیماهای پیشرفته جت شکاری به هنگ آموزشی ۳۸ پایگاه هوایی «لاردو» در ایالت تگزاس آمریکا اعزام شد.
محمد نوژه پس از طی دورههای تکمیلی پرواز و گذراندن دوره سامانه کنترل اسلحه در آمریکا و پرواز با هواپیماهای تی-۴۱،تی-۶،تی-۳۷و تی-۳۸ به مدت ۵۵ هفته و دریافت نشان خلبانی در تاریخ ۲۰/ ۵/ ۱۳۵۱ به ایران بازگشت و جهت پرواز با هواپیمای اف- ۴ (فانتوم) در مورخ ۲۵ شهریور ۵۷ به پایگاه سوم شکاری همدان انتقال یافت و به جمع تیز پروازان نیروی هوایی پیوست.
شهید نوژه در دوران خدمت همواره فردی با انضباط بود و با برخورداری از دانش و مهارتهای تخصصی پرواز یکی از کارکنان ممتاز پایگاه همدان شناخته می شد به طوری که در بررسی سوابق خدمتی به عنوان افسری پر کار و تلاشگر معرفی می شد.
فرمانده گردان یکم شکاری و گردان ۳۱ پایگاه سوم شکاری همدان، رئیس شعبه عملیات مشترک، معاون عملیاتی پایگاه ششم شکاری بوشهر، معاون دایره عملیات و افسر ستاد عملیاتی پایگاه از جمله مسئولیتهای خدمتی وی به شمار می رود.
شهید نوژهانسانی متواضع و خوش برخورد بود و در طول زندگی اشلحظهای از فرایض و احكام دینی غافل نبود.
وی هیچگاه فریب مظاهر پر زرق و برق غرب را نخورد و در گفتگو با همکارانش از مظاهر فرهنگ غرب به شدت انتقاد می کرد.
با اوج گیری نهضت عظیم اسلامی به رهبری امام خمینی (ره)، در سال ۵۶شهید نوژه چون تشنهای كه به آب زلال و گوارایی رسیده باشد جانی دوباره یافت و پس از پیروزی انقلاب اسلامی، شیطان بزرگ، در یك طرح هماهنگ با سایر کشورهای دست نشانده خارجی به تحریك گروهكها و ضد انقلاب داخلی پرداخت تا شاید به نهال نوپای انقلاب اسلامی صدمهای برساند،
شهید نوژه كه دست استكبار را بیرون آمده از آستین منافقین میدید به دفاع از دست آوردهای انقلاب همّت گماشت و در همان زمان که گروهك های ضدانقلاب در شهرها و نقاط مختلف كشور در صدد بلوا و آشوب بودند و طرح و نقشه تجزیه ایران را در سر می پروراندند و با این هدف به كشتار مردان و زنان و کودکان بیگناه میپرداختند، به جهت دفاع از کیان کشور لحظهای آرام و قرار نداشت.
در بیست و سومین روز از پنجمین ماه سال ۱۳۵۸ حدود ساعت ۲۲ مهاجمان مسلّحطرفدار حزب دمکرات کردستان و گروهی از عشایر وابسته منطقه به شهر پاوه حمله کردند نیروهای ژاندارمری و نیروی های مردمی و پاسداران انقلاب اسلامی پس از یک روز مقاومت ناگزیر با ارسال پیامی به مراکز فرماندهی خود، از سقوط شهر پاوه توسط مهاجمان مسلّح خبر دادند.
مهاجمان مسلح پس از محاصره و قطع کلیه خطوط ارتباطی و راه های زمینی و مسیر های منتهی به شهر پاوه، در آغازین ساعات روز بیست و پنجم مردادماه وارد آن شهر شدند و با استقرار در ارتفاعات مشرف به پاوه و هم چنین تصرّف نقاط حساس شهر کنترل اوضاع را دراختیار خود گرفتند. تنها نیرویی که هم چنان به مقاومت سرسختانه در برابر هجوم بی امان چریکهای مسلح ادامه میداد پاسگاه ژاندارمری، نیروهای مردمی و ستاد خودجوش سپاه پاسداران انقلاب اسلامی شهر بود.
در پی ارسال پیام سقوط پاوه هیأتی مرکب از دکتر مصطفی چمران (معاون نخست وزیر و وزیر دفاع وقت) سرلشکر ولی فلاحی (فرمانده نیروی زمینی) و ابوشریف معاون عملیاتی سپاه جهت بررسی اوضاع با سه فروند بالگرد که حامل مهمات و اقلام ضروری برای نیروهای ژاندارمری و سپاه بودند، بعداز ظهر ۲۵/۵/۵۸ عازم شهر پاوه شدند.
درآن مأموریت پر مخاطره هلیکوپتر حامل دکتر چمران مورد اصابت گلوله واقع شد و در نتیجه وی در محاصره مهاجمان مسلّح گرفتار آمد و دوشادوش نیروهای ژاندارمری و پاسدار به مقابله و مقاومت در برابر عناصر فریب خورده پرداخت و خاطرات ارزشمندی از شجاعت و دلیرمردی از خود به یادگار گذاشت.
پایگاه سوم شکاری همدان که از قبل در جریان تحرکات گروهکها در منطقه بود و آمادگی انجام هر گونه عملیاتی را براساس دستور داشت، پس از مطلع شدن از ماجرای سقوط شهر پاوه، با به پرواز درآوردن ۲ فروند هواپیمای «اف- ۴» بر فراز شهر و شکستن دیوار صوتی لحظات پراضطرابی را برای مهاجمان مسلّح فراهم کرد تا زمینه حضور نیروهای مسلّح خودی را فراهم کند.
سرگرد محمد نوژه از جمله داوطلبانی بود که برای سرکوب این یاغیان سر از پا نمیشناخت و بر این پیمان نیز جان فدا کرد و مشتاقانه پذیرای مأموریتی بی بازگشت شد. و سرانجام در مورخ ۲۵/ ۵/ ۱۳۵۸سرگرد خلبان محمد نوژه به همراه ستوان یکم خلبان بشیر موسوی (کابین عقب) که به جهت پشتیبانی از بالگردهای نیروی زمینی ارتش و ستون اعزامی کرمانشاه به پاوه اعزام شده بود پس از انجام عملیات، در حین انجام گشتهای هوایی، هواپیمای او مورد اصابت آتشبار عناصر ضد انقلاب قرار گرفت و از کنترل خارج شد درحالی که دست راستخلبان کابین جلودر اثر اصابت گلوله به درون کابین قطع شده بود، هواپیما به کوه اصابت کرد و در منطقه قشلاق بین پاوه و روانسر سقوط کرد و در حالی که سرگرد خلبان محمد نوژه روزه بود به دیدار معبود شتافت.
/مهدی مرادی/
ارسال دیدگاه