معمار سپیده فردا

به نام آفریدگار لوح و قلم

جناب معلم؛ ای که نامت با واژه «رسالت» عجین است و سکوتت دریایی از حکمت.

امروز در تالار آینه قلبمان ایستاده‌ایم تا به تماشای شکوه حضور تو بنشینیم. معلمی نه یک حرفه، که یک تجلی است؛ تجلی همان نوری که از دستان نخستین آموزگار هستی در رگ‌های زمین جاری شد. تو در غبار روزمرگی‌ها، گرد خستگی را از رخسار اندیشه‌های ما می‌زدایی و با هر کلام، خشتی بر بنای تمدن جان ما می‌نهی.

آیا هرگز در آینه نگریسته‌ای که چگونه لبخندت گره‌های کور ندانستن را می‌گشاید؟ در روزهایی که هراس تاریکی بال و پر ذهن کودکان را می‌چیند، این تویی که با فانوس آگاهی مرزهای نادانی را در هم می‌شکنی. تو باغبانی هستی که زخم دست‌هایت را زیر ردای ایثار پنهان می‌کنی تا مبادا شاخه‌های نحیف دانش‌آموزانت از هراس ناملایمات خمیده شوند.

در این ساحت مقدس، بر قامت بلند تعهد تو ادای احترام می‌کنیم. از روزهایی که در کلاس‌های حضوری نبض امید را در گوش تخته سیاه زمزمه می‌کردی، تا زمانی که در فضای غریب و دور مجازی، از پشت لنزهای بی‌روح نیز درس بودن و ماندن را به ما آموختی؛ تو هرگز از حرکت نایستادی. در میانه آتش حوادث و طوفان تندبادهای روزگار، تو همان ناخدایی هستی که کشتی رؤیاهای ما را به ساحل امن فردا می‌رساند.

یاد تمام آموزگاران شهید این سرزمین که با خون خویش نهال آزادی و آگاهی را آبیاری کردند، جاودان باد؛ آنان که نه تنها درس آب، که درس ایثار مطلق را در مکتب عشق به وطن به کمال رساندند.

ای معلم، جایگاه تو در بلندای آسمان جان ماست. تو که با قطره‌قطره جوهر قلمت تاریخ را رنگی تازه بخشیدی، بدان که هر نامی که بر قله‌های موفقیت می‌درخشد، بازتاب چراغی است که روزی تو در ضمیر او افروخته‌ای. امروز نه تنها روز تکریم نام تو، که روز تجدید میثاق با آرمان‌های بلند انسانیت است؛ آرمان‌هایی که تو امانت‌دار آنی.