تهران (پانا) - فیلم‌های جنگی به دلیل ذات سنگین و تلخ نبرد، همواره در معرض افتادن به دام ملال و اندوه یکنواخت هستند؛ اما آنچه حضور «فرامرز» با بازی شکیب شجره را در «جانشین» متمایز و تماشایی می‌کند، تزریق به‌اندازه و هوشمندانه‌ی رگه‌هایی از طنز شیرین و بومی به دل این فضای پرتنش است.
تهران (پانا) - «جانشین» می‌خواهد هم یک فیلم جنگی کلاسیک درباره‌ی عملیات نصر ۴ باشد و هم پرتره‌ای انسانی از شهید حسین املاکی؛ اما مسئله این‌جاست که فیلم هیچ‌وقت تصمیم نمی‌گیرد کدام را در اولویت بگذارد. نتیجه، اثری است که بیش از اندازه در وضعیت تعلیق باقی می‌ماند و هرگز به اوج دراماتیک نمی‌رسد.
تهران (پانا) - فیلم سینمایی جانشین از آن دست آثاری است که بیش از روایت صرف جنگ، بر بازنمایی شرایط آن تمرکز دارد؛ فیلمی که تلاش می‌کند تماشاگر را با تجربه بصری درگیر کند. «جانشین» به‌جای ساده‌سازی میدان نبرد، پیچیدگی و ناامنی آن را وارد ساختار اجرایی خود می‌کند؛ تصمیمی که مستقیماً در شیوه فیلم‌برداری و تدوین قابل ردگیری است.
