/نگاهی به فیلم بشارت به یک شهروند هزاره سوم/
روایت درد با سلیقهای شخصی
خبرگزاری پانا: تصاویر خوب، نریشن زیاد ولی درست، المانهای گویا و تدوینی غیرخطی که سعی دارد مفاهیمی جدید را با ادبیات سینما در غالب داستانی نه چندان مستقل و مسلط بیان کند.
به گزارش سرویس فرهنگی پانا، اشارهای کامل به مقولاتی نوظهور که چند سالی است در قشر محدودی از دانشآموزان و دانشجویان رواج یافته، نظیر شیطان پرستی که در این راستا تعریف دقیق و مناسبی نیز برای عوام جامعه از سوی مسئولین فرهنگی ندیدهایم.
فیلم در چند نقطه به خوبی عنوان میکند که خوبی و بدی در وجود انسان است و نمادگرایانی که از نشانههای شیطان پرستی (نظیر ستاره، مثلث، ۶۶۶، تکچشم و ...) دم میزنند استدلالی در این باره نداشته؛ و این خود انسان است که باید از بدیها دوری و به خوبیها گرایش یابد. محرز میگوید " ایمان به چیزی جز خدا، کفر است"
دم از موجی میزند که جامعه روزمرگیهای بشر را با لقلقه "خدا و شیطان" فرا گرفته (در سکانسی که مأمور پلیس یاد حرفهای نقش زن اصلی میافتد و یا سکانسی که نقش مرد مکمل بدون تعارف و تملق از خودش میگوید؛ که از دنیای شیرین همسرش فاصله گرفته و دلش برای آن دنیا تنگ میشود.)
بی تعارف بودن فیلم نمره مثبتی است که به اهتمام تصویر برداری عالی (اوج آن را زمانی میبینیم که کاراکتر اصلی در مورد بولوتوث دو جنسهای صحبت میکند) و نگاه نافذ کارگردانی به یک اثر غیر خطی نسبتاً مناسب تبدیل شده؛ تا شعائری را بازگو کند نظیر: "آدم ممکنه خسته بشه ولی نا امید، نه" یا "هرچیزی که زیاد اسمش رو بیاری ذهن آدمو پر میکنه" و نگرشی از این حیث که به واقع بیش از لفظ مکاتب، فهم آنها نیاز است.
فیلم دارای نقاط ضعفی هم هست که به عنوان مهمترین آنها میتوان به سبک کلی کارگردان اشاره کرد: در نوع روایت (غیر خطی) اگر اپیزودهایی را برداریم به فیلم صدمه نمیخورد؛ اگر اپیزودهایی را اضافه کنیم هم همینطور! اگر چند دقیقهای زودتر یا دیرتر فیلم به پایان میرسید علیالظاهر نقصانی به چشم نمیآمد؛ در حالی که روایت غیر خطی صرفاً نوعی از تدوین با نگاه ویژه کارگردانی است که قرار است به انسجام کلی فیلم کمک کند نه اینکه سلیقهای در نوع بیان قصه را نشان دهد ولی در این فیلم چنین کاربردی نداشته است!
ارسال دیدگاه