فاطمیه در شجره طیبه میناب؛ بغضی که در سینه ایران ماند

بعضی داغ‌ها، در قاب یک مدرسه جا نمی‌مانند؛ از دیوارهای کلاس عبور می‌کنند، در کوچه‌ها می‌پیچند و به وسعت یک سرزمین می‌رسند. بعضی نام‌ها نیز از دفتر حضور و غیاب پاک نمی‌شوند؛ حتی اگر دیگر صدای خنده صاحبانشان در راهروهای مدرسه نپیچد. میناب، با خاطره دانش‌آموزان شهیدش، یکی از همان نام‌هایی است که در دل ایران مانده است.

فاطمیه که می‌رسد، دل‌ها دوباره هوای مادر می‌کنند؛ مادری که روایت مظلومیتش از قرن‌ها گذشته و هنوز در اشک چشم‌های کودکان و نوجوانان جاری است. در شجره طیبه میناب، این سوگواری رنگ دیگری دارد؛ گویی هر قطره اشک، هم برای غربت بانوی بی‌نشان مدینه است و هم برای نیمکت‌هایی که خاطره دانش‌آموزان شهید را در خود نگه داشته‌اند.

نوای محمدحسین پویانفر در میان تصاویر عزاداری جان می‌گیرد؛ از داغی که تاریخ به خود دیده تا امیدی که هنوز در دل‌ها خاموش نشده است. صدای «امید ما زهراست، امید نمی‌سوزه» انگار از دل همین روزهای دلتنگی برمی‌خیزد؛ از جایی که اندوه، پایان قصه نیست و چشم‌ها، حتی پشت بغض‌های سنگین، روشنایی فردا را جست‌وجو می‌کنند.

در این روایت، میناب تنها نیست. از این شهر تا گوشه‌گوشه ایران، نوجوانانی در سوگ مادر سادات بر سینه می‌زنند و نام او را با اشک و ارادت صدا می‌کنند. دست‌هایی که در دسته‌های عزاداری بالا می‌روند، پرچم‌هایی که در باد بر فراز آسمان به اهتزاز در می آیند و قدم‌هایی که شانه‌به‌شانه هم حرکت می‌کنند، همه از دلبستگی نسلی حکایت دارند که می‌خواهد رشته پیوندش با ایمان و خاطره را محکم نگه دارد.

و میان این همه صدا و تصویر، جای خالی دانش‌آموزان شهید میناب، آرام و بی‌صدا، به چشم می‌آید؛ جای خالی کسانی که می‌توانستند امروز هم در میان ما باشند، هم‌صدا با دوستانشان نام مادر را زمزمه کنند و در امتداد دسته‌های عزاداری قدم بردارند. اما حالا یادشان در دل هم‌نسلانشان جاری است؛ در نگاه‌هایی که به پرچم‌ها دوخته می‌شود و در اشک‌هایی که بی‌آنکه چیزی بگویند، از دلتنگی خبر می‌دهند.

فاطمیه، قصه پیوند اندوه و امید است؛ قصه دلی که از مظلومیت می‌سوزد و به فردایی روشن چشم می‌دوزد. در این روزها، دانش‌آموزان ایران با سوگواری برای حضرت زهرا (س)، یاد هم‌نسلان شهید میناب را نیز در آغوش می‌گیرند؛ تا روشن بماند که بعضی چراغ‌ها، حتی پس از خاموشی، راه را نشان می‌دهند.

شجره طیبه میناب، این روزها در حافظه ایران تنها نام یک مدرسه نیست؛ خاطره کودکانی است که نبودنشان، حضوری همیشگی ساخته است. حضوری که در فاطمیه، میان اشک و نوحه، بار دیگر جان می‌گیرد؛ درست همان‌جا که صدای عزاداری نوجوانان بلند می‌شود و امید، آرام و استوار، در دل‌ها می‌ماند.