کلامی در وصف آغاز امامت حضرت ولی عصر(عج)

روزی که آسمان، منتخب خود را به عنوان امام بر زمین نشاند، روزی نبود که خبرش در تقویم ها نوشته شود؛ روزی بود که در جان زمانه ماند. از همان روز، دنیا دیگر مثل قبل نبود.

او آمد تا به دنیا بگوید که تاریکی، پایان نیست؛ که شب، هرچقدر هم طولانی باشد، صبح را میشناسد. اما او نیامد که فقط بماند، او آمد که در پس پرده غیبت، چراغ امید را روشن نگاه دارد.

از آن روز تا امروز، چه بسیار «شب ها» که دلها به یاد او بیدار ماندند، و چه بسیار صبح ها که چشم ها به راهش ماند. ما در غیاب او زندگی کردیم، اما هرگز بی او نبودیم؛ چون خود «انتظار»، برای ما طراوتی شد که دل را زنده نگه میدارد.

انتظار، توقف نیست؛ انتظار یعنی دلی که هر لحظه آماده شنیدن صدای «یا صاحبَ الزمان» است. یعنی دست هایی که در تاریکی، به سوی نور دراز شده است . یعنی چشم هایی که در باران، دنبال قدم های آخرین منتظرند.

او آغاز امامتش را به ما داد، اما خودش را به ما نشان نداد؛ تا شاید بیاموزیم که عشق، گاهی به همین اندازه است: به اندازهٔ دلی که حتی در نبودن معشوق، باورش میکند. به اندازه ذکر هایی که در سختترین شب ها، زمزمه میکند: یا بقیة الله

آری، امامت او از همان روز نخست آغاز شد، اما «انتظار» ما، قصه تمام این روزهاست؛ قصه ای که پایانش را فقط خدا می داند. پس بیایید در این شب های سرد و خاموش، چراغ دل را روشن نگه داریم؛ چرا که خورشید، هرگز نمی میرد.