آموزش و پرورش به‌ مثابه دستگاهی راهبر است

 محمدهادی صبوری، در گفت‌وگو با پانا  تاکید کرد: «آموزش و پرورش، پیش از آنکه دستگاهی برای ارائه خدمات آموزشی باشد، نهادی برای شکل‌دهی به سرمایه انسانی، فرهنگی و اجتماعی کشور است.»

 صبوری گفت: «آموزش و پرورش نهادی است که در آن دانش، هویت، اخلاق، مهارت، خلاقیت و مسئولیت‌پذیری اجتماعی در فرآیندی پیوسته شکل می‌گیرد. از این منظر، آموزش و پرورش امروز بیش از هر چیز با کیفیت آموزشی ـ تربیتی و برخورداری دانش‌آموزان از فرصت‌های عادلانه برای یادگیری، رشد و شکوفایی سنجیده می‌شود.»

صبوری ادامه داد: «مسائل آموزش و پرورش را نمی‌توان جدا از یکدیگر دید.کیفیت یادگیری، شایستگی حرفه‌ای معلم، ظرفیت مدرسه، عدالت آموزشی، فناوری‌های نوین و مشارکت خانواده، اجزای یک فرآیند به‌هم‌پیوسته‌اند. مسئله اساسی، هم‌افزایی این ظرفیت‌ها در جهت مأموریت اصلی نظام تعلیم و تربیت است، رویکردی همسو با سند تحول بنیادین که تربیت همه‌جانبه و دستیابی متربیان به مراتب حیات طیبه را غایت تعلیم و تربیت می‌داند. براین اساس، کیفیت آموزشی صرفاً در پوشش محتوای درسی یا نتایج سنجش‌ها خلاصه نمی‌شود، بلکه در عمق یادگیری، تفکر و حل مسئله، به‌کارگیری آموخته‌ها و شکل‌گیری شایستگی‌های علمی، اخلاقی و اجتماعی معنا می‌یابد.در تحقق این کیفیت، معلم مهم‌ترین سرمایه حرفه‌ای و مدرسه مهم‌ترین عرصه تحقق سیاست‌های آموزشی است.»

صبوری در ادامه گفت: «در همین مسیر، فناوری‌های نوین آموزشی ظرفیت مهمی برای غنی‌سازی یادگیری فراهم کرده‌اند. محیط‌های یادگیری دیجیتال، منابع تعاملی، ابزارهای تحلیل داده و فناوری‌های مبتنی بر هوش مصنوعی می‌توانند دسترسی به منابع، کیفیت بازخورد و متناسب‌سازی فرآیند یادگیری را ارتقا دهند. هوش مصنوعی نیز باید به‌عنوان ظرفیت پشتیبان آموزش و مدیریت آموزشی، نه جایگزین کنش تربیتی، مورد استفاده قرار گیرد، از تحلیل داده‌های یادگیری و شناسایی الگوهای عملکرد تا تولید و متناسب‌سازی منابع آموزشی. بهره‌گیری مسئولانه از این فناوری، مستلزم توجه به اعتبار داده‌ها، حریم خصوصی، سوگیری‌های احتمالی و حفظ عاملیت انسانی است. از این منظر، سواد هوش مصنوعی فراتر از کار با ابزار و متضمن ارزیابی، پرسشگری، تفکر انتقادی و تصمیم‌گیری مسئولانه است. نوآوری زمانی ارزشمند است که در نهایت به بهبود کیفیت یادگیری و تقویت نقش حرفه‌ای معلم منجر شود.در کنار کیفیت و نوآوری، عدالت آموزشی از بنیادی‌ترین مبانی سیاست‌گذاری در نظام تعلیم و تربیت است.»

 صبوری در پایان تاکید کرد: «در نهایت، همه این مسیرها در مدرسه به یکدیگر می‌رسند؛ جایی که توان حرفه‌ای معلم، مدیریت، فناوری، پژوهش، داده و مشارکت خانواده به تصمیم و عمل آموزشی تبدیل می‌شوند. از این رو، تقویت مدرسه‌محوری، توسعه ظرفیت حرفه‌ای مدیران و معلمان و تصمیم‌گیری مبتنی بر شواهد، از الزامات ارتقای کیفیت آموزش و پرورش است. آموزش و پرورش امروز به نگاهی نیاز دارد که کیفیت، عدالت و نوآوری را در خدمت تربیت قرار دهد؛ نگاهی که در آن کیفیت آموزشی ـ تربیتی مقصد، عدالت معیار و فناوری و نوآوری ابزار ارتقا باشند.»