تاریخ را فقط نباید خواند؛ باید آن را زندگی کرد

آموزش تاریخ معمولاً با حفظ کردن وقایع، نام شخصیت‌ها و تاریخ رخدادها شناخته می‌شود؛ روشی که اگرچه اطلاعاتی در اختیار مخاطب قرار می‌دهد، اما همیشه به درک عمیق‌تر از چرایی رخدادها منجر نمی‌شود.

در سال‌های اخیر، فعالان حوزه آموزش تلاش کرده‌اند شیوه‌های تازه‌ای را برای یادگیری طراحی کنند؛ روش‌هایی که در آن، مخاطب تنها شنونده یا خواننده نباشد، بلکه خود در فرایند یادگیری نقش‌آفرینی کند.

پویش ملی هیس‌طوری نیز بر همین مبنا شکل گرفته است. در این پویش، نوجوان پس از مطالعه، وارد مجموعه‌ای از مأموریت‌ها و فعالیت‌های تعاملی می‌شود؛ مأموریت‌هایی که او را به جست‌وجو، تحلیل، تولید محتوا و روایتگری دعوت می‌کنند.

در این مسیر، مطالعه کتاب تنها آغاز راه است. شرکت‌کنندگان با پاسخ به پرسش‌ها، حل چالش‌ها، انجام مأموریت‌های مرحله‌ای و تولید آثار رسانه‌ای، تجربه‌ای متفاوت از یادگیری را پشت سر می‌گذارند؛ تجربه‌ای که تلاش می‌کند ارتباط میان گذشته و مسائل امروز را برای آنان ملموس‌تر کند.

کارشناسان حوزه تعلیم و تربیت معتقدند هر اندازه یادگیری با تجربه عملی، مشارکت و حل مسئله همراه باشد، ماندگاری آن نیز بیشتر خواهد بود. از همین رو، استفاده از بازی‌وارسازی و مأموریت‌های تعاملی در سال‌های اخیر به یکی از شیوه‌های مورد توجه در آموزش تبدیل شده است.

هیس‌طوری نیز با بهره‌گیری از این ظرفیت، تلاش کرده است نوجوان را از جایگاه یک مخاطب منفعل خارج کند و او را به بازیگری فعال در مسیر شناخت تاریخ و تحلیل پدیده‌های اجتماعی تبدیل کند.

شاید مهم‌ترین تفاوت این پویش با بسیاری از برنامه‌های مشابه، همین باشد که به جای آنکه تنها از نوجوان بخواهد تاریخ را بخواند، او را به زندگی کردن، پرسیدن و روایت کردن آن دعوت می‌کند.