عشقی که مسافت را کوتاه می کند

پشت ماشینش عکس آقا بود، یه پراید قدیمیِ پلاک خوزستان، رفتم جلوتر نیم نگاهی بهش انداختم دست برد شالش رو کشید جلو؛ لبخند زدم به روش و گفتم اومدی برای تشییع؟ گفت آره، ارزشش رو داشت با این ماشین و مسیر طولانی بچه هاتو برداشتی اوردی قم برای تشییع؟ خب میموندی همون اهواز.. آروم و با همون لهجه شیرینش گفت: دلم آروم و قرار نداشت اومدم که آروم بشم..

ردیف آخر اتوبوس نشسته بود و برای دوستش مداحی زمزمه میکرد، صداشو شنیدم به همراهانش گفتم میشه بگید یکم بلند تر بخونن؟ حرفمو بهش رسوندن و گفت شاید بقیه راضی نباشه. یکی گفت بخون کاریت نباشه از خداشون هم هست..تا شروع کرد به مداحی خوندن؛ دلامون راهی صحرای کربلا شد؛ اونها لرستانی بودن..

خادم بود، حواسش به همه بود از اول تا آخر مراسم مخصوصا وقتی که موج جمعیت شروع شد.. همه که رفتن، رفت یه گوشه زیر سایه درخت نشست و به خیابون خالی که ماشین حمل پیکرها ازش رد شده بود نگاه میکرد و اشک میریخت.. انگار حالا که همه اشک هاشونو ریختن و آروم شدن دل این خادما به تلاطم افتاده..

داخل ایستگاه ما بین دو تا اتوبوس چفیه اش رو انداخت زیر پای خانمش تا نماز صبح بخونه وقتی مادر پسر کوچولوش قامت بست جلوش ایستاد که کسی خیلی متوجه خانمش نشه.. 

بالای ماشین آتش نشانی ایستاده بود و با موبایلش عکس میگرفت، دوربینم رو دادم بهش گفتم یکی دوتا عکس هم برای من بگیر.. وقتی ماشین حمل پیکرا از دید خارج شد، آروم همونجا نشست، سرش رو انداخت پایین و شونه هاش لرزید..انگار حالا اون مونده بود و تصاویری که با هرکدوم زندگی کرده بود، اون بود و تصاویری که از الان تا آخر عمر قراره باهاشون اشک بریزه..

در پایان، این‌ها فقط داستانِ چند نفر نبودند؛ بلکه تصویرِ تمامِ کسانی بود که در میانِ تاریکیِ مرگ، نوری از آرامش را پیدا کردند. آن‌ها نشان دادند که اگرچه رفتن  همیشه دردناک است، اما وقتی پایِ عشق در میان باشد، حتی اشک ریختن هم نوعی عبادت است و هر نگاهِ لرزان، گواهی بر پیوندی است که مرگ هرگز نمی‌تواند آن را گسسته کند. آنهم اشکی که حرکت و حماسه و انرژی می آفریند و «باید برخاست» را معنی می بخشد.