یکی از همدورههای ادبی شهیده فائزه رحیمی:
نخبهای که برای پرواز به سوی شهادت بیقرار بود
کازرون (پانا) - یکی از همدورههای ادبی فائزه رحیمی او را فرشتهای توصیف کرد که تاب دنیای فانی را نداشت و گفت: فائزه حقیقتاً یک نخبه بود که دغدغهای عمیق برای تغییر دنیا داشت و اخلاص در کلام و رفتارش موج میزد.
شهادت، واژهای بود که فائزه رحیمی در تمام لحظات زندگیاش با آن نفس میکشید؛ او که در نگاه اطرافیانش یک نخبه و دغدغهمند تغییر جهان شناخته میشد، سرانجام به آرزوی دیرینهاش رسید.
این همراه ادبی که از بیان نام خود اعتنا کرد، در گفتوگو با پانا، شهیده را در بیان خاطرات خود از دورههای نویسندگی مشترک با فائزه افزود: «فائزه برای من فراتر از یک دوست، منبع انگیزه و الهام بود. با وجود ارتباط مجازی، عمق نگاه و دغدغههای او بهقدری بزرگ بود که همواره از راهنماییهایش کمک میگرفتم؛ او نخبهای بود که جامعه هنوز آنطور که باید، ظرفیتهایش را نشناخته است.»
وی درباره آرزوی دیرینه این شهیده بیان کرد: «فائزه همیشه از شهادت سخن میگفت؛ حقیقت این است که ما آنطور که باید، این آرزوی عمیقش را جدی نمیگرفتیم. او در نوشتههایش در سایت، بارها از حسرت شهادت سخن به میان میآورد؛ حسرتی که واقعاً از ته دل و با تمام وجودش برای رسیدن به آن بیقرار بود.»
این دوست شهید در خصوص حال و هوای فائزه در روزهای منتهی به شهادت و سفر کرمان گفت: «یکی از همسفران او تعریف میکرد که فائزه در آن سفر دیگر خود همیشگیاش نبود؛ گویی حال و هوای دیگری داشت. در تمام طول مسیر، یک لحظه آرام نمینشست و مدام در حال خدمت به دیگران بود. انگار فائزه خودش فهمیده بود که زمان وداع نزدیک است و خبری در راه دارد.»
وی در پایان با توصیف کوتاه و عمیق این شهیده خاطرنشان کرد: «فائزه فرشتهای بود که تاب و تحمل زندگی در این دنیای فانی را نداشت و سرانجام به آنچه برایش خلق شده بود، دست یافت.»
ارسال دیدگاه