پس از هر وداع، نوبت برخاستن است

گاهی رفتنِ یک انسان، پایان یک حضور نیست؛ آغاز مسئولیتی است که بر دوش آیندگان می‌نشیند. اگر روزی مردی از تبار استقامت،  ایران برود آنچه باقی می‌ماند تنها نام او نیست؛ بلکه راهی است که باید با ایمان، همدلی و تلاش ادامه یابد.

وداع، همیشه به معنای پایان نیست. گاهی وداع یعنی آغاز تعهد؛ یعنی برخاستن برای پاسداری از ارزش‌هایی که انسان‌ها برای آن زیسته‌اند. اشک، اگر به حرکت نینجامد، تنها قطره‌ای بر گونه است؛ اما اگر به اراده بدل شود، آینده‌ای تازه می‌سازد.

 یادآور همین حقیقت است؛ اینکه پس از هر فقدان، مسئولیت زنده‌ها سنگین‌تر می‌شود. باید برخاست؛ برای ساختن، برای خدمت، برای حفظ وحدت و برای آنکه یاد انسان‌های اثرگذار در عمل ما زنده بماند، نه فقط در خاطره‌ها.

باید برخاست؛ زیرا آینده را آنان می‌سازند که در سخت‌ترین لحظه‌ها، امید را انتخاب می‌کنند.