یاد رهبر شهید در قلب‌های کوچک نسل نو زنده می‌ماند

بسم رب الشهدا و الصدیقین

 من فقط دوازده سال دارم، اما با همین دل کوچک درک می‌کنم که ایران سایه پدری مهربان و دلسوز را از دست داده است.

هرگاه لبخندت را از قاب تلویزیون می‌دیدم، دلم گرم می‌شد. حالا که در میان ما نیستی، چشمانم پر از اشک و دلم برای نگاه‌های آرام و مهرآگینت تنگ است.

اما می‌دانم تو دوست داشتی ما قوی باشیم و به جای اسارت در غم، سربازان امید باشیم؛ پس باید برخاست.

به احترام تمام مهربانی‌هایت و برای شادی روح بلندت برمی‌خیزم؛ قلم در دست و با نگاهی به فردا، می‌آموزم و تلاش می‌کنم تا در مسیر آبادانی این خاک، مفید باشم.

تو به من آموختی که ایران فقط یک نقطه روی نقشه نیست؛ ایران یک «تعهد» است. من قول می‌دهم در هر جای این سرزمین که باشم، نام نیکت را همیشه به یاد داشته باشم و همچون تو، بی‌چشم‌داشت برای سربلندی میهنم گام بردارم.

خداحافظ رهبر عزیزم، خداحافظ مهربان‌ترین پدر این دیار. یادت همیشه در دل من می‌تپد و راهت چراغ راه ما تا طلوع دوباره ایران سربلند است.