تاسوعا؛ روزی که خیمه‌ها به دنبالِ ماهِ بنی‌هاشم می‌گریستند

تاسوعا روزی است که کربلا در ظاهر آرام است، اما در باطن، طوفانی از دلتنگی در آن می‌وزد. خیمه‌ها تشنه‌اند، کودکان چشم‌به‌راه‌اند، و نگاه‌ها همه به یک سو دوخته شده؛ به عباس(ع)… مردی که نامش باغیرت، ادب، وفا و ایثار گره‌خورده است. او فقط برادرِ حسین(ع) نبود… تکیه‌گاه دل‌های خسته، امید خیمه‌ها و پرچم‌دار حقیقت بود.

تاسوعا، روزِ عباس است؛ روزی که غیرت در قامت یک انسان تجلّی کرد. روزی که وفاداری، از مرز واژه گذشت و به میدان عمل رسید. عباس(ع) آن‌قدر حسین(ع) را دوست داشت که جان را برای نگاهش، و عطش را برای لبخند کودکان حرم به فراموشی سپرد. او به فرات رسید، اما دلش کنار خیمه‌ها بود… و همین، اوج شکوهِ اوست؛ که آب را دید، اما پیش از آن‌که به خود بیندیشد، به تشنگیِ حسین(ع) و اهل‌بیت(ع) اندیشید.

در روز تاسوعا، دلِ امام حسین(ع) بیش از همیشه سنگین است… نه فقط از غمِ فردا، که از غربتِ امشب. نگاهش به عباس(ع) که می‌افتد، گویی تکیه‌گاهی از آسمان را در برابر خویش می‌بیند؛ برادری که نه در سخن، که در جان، وفاداری را معنا کرده است. وداعِ حسین(ع) و عباس(ع)، وداع دو دلِ یک‌روح است… و چه سخت است لحظه‌ای که وفا، آماده پرواز می‌شود.

تاسوعا شبِ بی‌قراری خیمه‌هاست. شبی که صدای کودکان تشنه، در سکوتِ دشت می‌پیچد و پرچمِ عباس(ع) هنوز بر بالای غیرت می‌لرزد. او تا آخرین لحظه ایستاد؛ نه برای خود، که برای حقیقتی بزرگ‌تر از جان.

تاسوعا یادآور این حقیقت است که بعضی نام‌ها، فقط نام نیستند؛ پرچم‌اند. عباس(ع) پرچم وفاست، پرچم غیرت است، پرچم ایستادگی است. او رفت تا نشان دهد در مکتب حسین(ع)، ارزش انسان به قدرت بازو نیست؛ به صداقت دل و پاکی نیت است.

و هر سال، وقتی تاسوعا می‌رسد، دل‌ها دوباره به همان دشت برمی‌گردند… به خیمه‌های تشنه، به نگاه‌های منتظر، به فرات، و به مردی که از آب گذشت تا نامش برای همیشه کنار وفا بماند.

سلام بر عباس(ع)… سلام بر علمدار کربلا… سلام بر روزی که وفا، در اوج عطش معنا شد.