سوم محرم؛ سکوتی که به بلندای یک حماسه شنیده شد

محرم که می‌آید، انگار تاریخ دوباره نفس می‌کشد. دوباره صدای کاروانی از دور شنیده می‌شود؛ کاروانی که مقصدش تنها یک سرزمین نبود، بلکه راهی به سوی جاودانگی داشت. در میان روزهای محرم، سومین روز ماه، حال و هوای دیگری دارد؛ روزی که کربلا آرام‌آرام خود را برای بزرگ‌ترین حماسه تاریخ آماده می‌کرد.

سوم محرم، روز سکوتی است که در دل خود فریادی بزرگ پنهان کرده بود. هنوز شمشیرها از نیام بیرون نیامده بودند و هنوز ظهر عاشورا فرا نرسیده بود، اما حقیقت و باطل در برابر یکدیگر صف کشیده بودند. در یک سو، مردی ایستاده بود که برای حفظ دین خدا از جان، خانواده و تمام هستی خود می‌گذشت و در سوی دیگر، آنان که دنیا را بر حقیقت ترجیح داده بودند.

کربلا در سوم محرم، سرزمین انتخاب‌ها بود؛ انتخاب میان ماندن و رفتن، میان حق و باطل، میان عزت و ذلت. یاران امام حسین(ع) در این روزها با تمام وجود معنای وفاداری را به تصویر کشیدند؛ وفاداری‌ای که نه از سر اجبار، بلکه از روی عشق و معرفت بود.

امروز، پس از گذشت قرن‌ها، هنوز نام حسین(ع) دل‌ها را می‌لرزاند. هنوز وقتی محرم فرا می‌رسد، پرچم‌های سیاه تنها نشانه سوگواری نیستند؛ بلکه یادآور مکتبی هستند که آزادگی، شجاعت و ایستادگی را به انسان آموخت. مکتبی که به ما یاد داد در برابر ظلم سکوت نکنیم و برای دفاع از حقیقت، هزینه دادن را بپذیریم.

سوم محرم، فرصتی برای تأمل است؛ فرصتی برای آنکه از خود بپرسیم اگر در کربلا بودیم، در کدام صف می‌ایستادیم؟ آیا یار حقیقت می‌شدیم یا تماشاگر آن؟

کربلا یک واقعه تاریخی نیست؛ جریانی زنده در متن زندگی انسان‌هاست. و سوم محرم، آغاز روزهایی است که این جریان عظیم، دل‌های عاشقان را به سوی خود می‌کشاند؛ روزهایی که بوی حماسه می‌دهند و از افقشان صدای «هیهات منا الذله» به گوش می‌رسد.

امروز نیز نوجوانان و دانش‌آموزان ایران اسلامی، با الهام از مکتب عاشورا، پرچم عزت و مقاومت را بر دوش می‌کشند و نشان می‌دهند که پیام کربلا همچنان زنده است؛ پیامی که می‌گوید حقیقت، هرگز شکست نخواهد خورد.