یادداشت/
آزموده را آزمودن خطاست/ سرمایههایی که با لجبازی میسوزند
خبرگزاری پانا: اگر مسئولان فدراسیون فوتبال به اشتباهات خود اصرار نمی ورزیدند شاید الان هم تیم ملی فوتبال جوانان ما می توانست سهیمه جام جهانی را بگیرد و هم فوتسال به مرحله یک چهارم می رسید.
به گزارش خبرگزاری پانا، دیشب، شب تلخی برای فوتبال ایران بود چرا که همزمان تیم های ملی فوتبال جوانان و فوتسال بزرگسالان حذف شدند. تیم ملی جوانان ما از رسیدن به مرحله نیمه نهایی و صعود به جام جهانی بازماند و فوتسال ایران از رسیدن به یک چهارم جام جهانی اما شاید حذف هر دو تیم ریشه در یک دلیل داشت و آن هم چیزی نبود جز لج و لجبازی.
تیم ملی فوتبال جوانان ایران با هزار امید و آرزو با اکبر محمدی که البته امتحان خود را قبلا در تیم ملی نوجوانان پس داده بود، راهی مسابقات قهرمانی آسیا شد که حکم گرفتن مجوز جام جهانی نیز داشت اما بازهم مثل دوره های قبل ناکام بودیم و این ناکامی باعث شد که عده ای از سرمایه های فوتبال ایران به خاطر عدم صعود به جام جهانی سوخت شوند.
آزموده را آزمودن خطاست. این ضرب المثل گرانبهایی است که شاید اگر مدیران فدراسیون فوتبال آن را سرلوحه کار خود قرار می دادند الان شاهد حذف یکی از بهترین تیم های سالیان اخیر تیم ملی جوانان نبودیم. اکبر محمدی که دوره قبل تیم ملی نوجوانان را در مرحله گروهی حذف کرده بود، به جای این که از کار برکنار شود، اتفاقا با یک ارتقاء درجه سرمربی جوانان شد و حالا این تیم را نیز با کاردانی و هنرنمایی خود حذف کرد تا شاید بتواند به سرمربیگری تیم ملی امید نائل شود!
وقتی منتقدان فدراسیون فوتبال، معتقد بودند که باید اکبر محمدی به خاطر حذف تیم ملی نوجوانان از کار برکنار شود اما فدراسیون نشین ها با لج و لجبازی و فقط این که حرف خود را روی کرسی بنشانند، او را به سمت سرمربیگری تیم ملی جوانان انتخاب کردند. حالا آیا فدراسیونی ها جوابی برای این ناکامی بزرگ که از سر لج و لجبازی آنها به دست آمده، می توانند بدهند یا بازهم با تکیه بر همان تصمیمات عجول و بی منطق محمدی را با ارتقای درجه به عنوان سرمربی امیدها برمی گزینند؟!
در فوتسال نیز شاید یکسری لج و لجبازی ها با حسین شمس سرمربی سابق تیم ملی نبود، شاید می توانستیم با اقتدار به یک چهارم نهایی صعود کنیم. آن موقع که شمس برکنار شد و صانعی هدایت فوتسال را برعهده گرفت، ترابیان سینه سپر کرده بود و می گفت که فوتسال به فرد وابسته نیست و می تواند با نبود یکی دو نفر راه خود را طی کند. آیا این کج سلیقگی ها تا کی می خواهد ادامه پیدا کند و سرمایه های این سرزمین به باد برود؟ آیا اگر صانعی و ترابیان برای منافع ملی، شمسایی و اصغری مقدم را با خود به جام جهانی می بردند، تیم ملی فوتسال نمی توانست کلمبایی که آقایان برای رویارویی با آنها لحظه شماری می کردند و خود را از پیش برنده می دانستند! شکست دهند و داور را مقصر ناکامی جلوه ندهند؟!
وقتی فوتبالی که یک شبه در خصوص آن تصمیم گیری می شود و انتخابات آن براساس منطق نیست و لج و لجبازی حرف اول را در فدراسیون می زند، شاید نباید انتظاری بیش از این داشت. اما آنچه مسلم است به قول قدیمی ها بار کج به منزل نمی رسد و تا زمانی که این تصمیم گیری های آنی و عجولانه در فوتبال باشد، امیدی به پیشرفت نیست و شاید بیهوده باشد که انتظار روزهای آفتابی را در فوتبال بکشیم.
ارسال دیدگاه