یادداشت/

دلنوشته یکی از دختران فرزانه به مدیر سازمان دانش آموزی استان سمنان

سلام و درود بر روح بلند پرافتخار فرزانگان پاک و فرشتگان آسمانی، سربازان بی ادعای تشکیلات سازمان دانش آموزی، عروجتان ملکوتی و قرین رحمت الهی.

کد مطلب: ۶۶۱۵۲۸
لینک کوتاه کپی شد

خبر پرواز معصومانه و مصدومیت دانش آموزان فرزانه هرمزگانی و خزان زودهنگام زندگی بهاری شان در روزی که به عطر عید رهایی و بندگی آغشته بود و همچنین در روزهایی که خانواده ها خود را برای سال تحصیلی جدید آماده می کنند، دردناک و ورای تحمل معمول انسان است. حادثه‌ای تلخ که چون زخمی کاری بر جان‌ها نشست، دردی جانکاه در دل‌ها نشاند و خاطره حوادث ناگوار مشابه را زتده کرد.

مصیبتی که جز روح و بشارت الهی چیزی توان کاستن از سنگینی آن را ندارد و صبر بر آن موجب بارش رحمت بر قلب های داغدیده پدران، مادران، بستگان، معلمان، هم شاگردیان و هم کلاسی هایی است که در این عزا به سوگ نشسته اند.

به راستی اینجا چه خبر است؟؟!

باز هم تصادف جاده ای!

باز هم فاجعه، گریبان گروهی از نوجوانان فرزانه نخبه ما را گرفته است‌....

گویا این وقایع جاده ای، ریلی و هوایی نمی خواهد دست از سر دانش آموزان ما، سربازان ما، راهیان نور ما، نابغه های ما، ورزشکاران ما، خبرنگاران ما و حتی زائران ما بردارد...

در اولین گام، همه دستگاه های مزبور و مربوط حضور پیدا می کنند؛

آموزش و پرورش از وزیر تا پایین ترین رده

وزارت راه از وزیر تا راننده

راهنمایی و رانندگی

سازمان حمل و نقل کشوری

وزارت کشور

و‌...

حضور همه مسئولین کشوری و لشکری گاهی آرامش دهنده خانواده های داغدار خواهد بود، به شرط این که به قول هایشان عمل کنند!

این بار با هجمه ای شدید علیه آموزش و پرورش و سازمان دانش آموزی مواجه شدیم!!

ولی به چه قیمتی؟!

فدا شدن جان های دانش آموزان فرزانه هرمزگانی با آغاز بازی های سیاسی عده ای؟!

گفتنی است برگزاری این اردوها باعث ایجاد شوق در دانش آموزان و افزایش یافته های علمی و عملی آنها خواهد شد.

آموزش و پرورش تلاش می کند با برگزاری این برنامه ها، حداقل نسل آینده را برای مسئولیت پذیری و وجدان کاری قلقلک دهد‌.

آیا نوک این پیکان فقط به سمت آموزش و پرورش است که تمامی مراحل قانونی را انجام داده، مجوزهای عبور و مرور شبانه را گرفته و....؟

حال باتوجه به اینکه مشابه این حادثه برای بسیاری از اردوهای اعزامی نهادها و سازمان های مختلف ایجاد شده، آیا در این اردو تنها می توان سازمان دانش آموزی و آموزش و پرورش را مقصر دانست؟!

آیا می توانیم سازمانی که با ۸۵۰ هزار نفر عضو در سراسر کشور و با مدرسینی مجرب و کار آزموده در فعالیت های تخصصی و اردویی تاکنون اردوهای بسیار بزرگ را رهبری و هدایت نموده اند و حتی اخیرا ۱۶۰۰۰ نفر را در اردوهای ۵ گانه پذیرا بوده اند، را پیشاپیش به قضاوت بنشینیم؟!

اردوهایی که مربیان و دانش آموزان با عشق در آنها حاضر شده و فعالیت ها و مهارت های اجتماعی و زندگی را می آموزند و هنگام پایان اردو با خواندن شعر الوداع با اشک، حاضر نیستند دوستان خود را ترک کنند، چگونه می خواهیم داوری کرده و حتی دست­اندرکاران آن را متهم نماییم؟!

مدرسین و مربیان و عوامل اجرایی تشکیلاتی که در هنگام برگزاری هر اردو در شبانه روز تنها ۱ یا ۲ ساعت می خوابند و سختی کار را برجان میخرند تا فرزندان مردم که آنها را فرزندان خود می دانیم، در آسایش باشند.

اگر چه ما خود متاثر از این حادثه اسف انگیز و تاثر بار هستیم؛ اما آیا می توان با ادبیاتی نامربوط و نادرست و حتی بی دلیل، شخص یا اشخاص و نهاد و یا سازمانی را محکوم نمود؟!

آیا صداوسیما که اینطور پوشش لحظه ای از وقایع و انتقادات مرتبط با این حادثه را دارد، حتی به اندازه چند دقیقه کوتاه کلیپ و فیلمی از لحظات شادی و تفریحات همین دختران فرزانه ما در اردوهای تشکیلاتی و ملی را پخش کرده و پوشش داده است؟!

اگر به آمارها و ارقام تصادفات جاده ای بنگریم، سالیانی است که جاده ها به اشکال مختلف جان ها می گیرد و یا بسیاری از اردوها دچار سانحه می شوند و این امر الزام آور می شود تا بازنگری های شایان ذکری در این خصوص انجام پذیرد.

اما بیاییم بی مورد و نابجا شخص و یا گروهی را محکوم ننماییم.

در تمام کشورهای دنیا با کوچک ترین حادثه تمام مسئولین مربوط آن ارگان و یا دخیلان به آن جریان، استعفا را حداقل کاری می دانند که باید برای اثبات بی کفایتی خود یا زیر دستانشان انجام دهند، اما در کشور ایران تمامی جریانات دانش آموزی و اتهامات تنها منتهی به وزارت آموزش و پرورش می شود نه دستگاه ها و نهادهای مرتبط دیگر!

هرچند وقوع این حوادث در کشور ما خصوصا در سال های اخیر به سمت عادی بودن پیش می رود.

بیایید به این سوالات فکر کنیم که:

چرا به هر بهانه ای که اتفاق می افتد، تنها وزارت آموزش و پرورش باید تحت فشار قرار بگیرد؟! مگر راننده اردوی دانش آموزان هرمزگانی، راننده آموزش و پرورش بوده است؟!

شرکت حمل و نقل جاده ای، مگر اتوبوس هایش شب را کار نمی کنند و آیا با دوربین های موجود در ماشین، شب را تحت کنترل نیست؟!

پس بحث ایمنی حمل و نقل چه می شود؟!

چه فرق می کند مسافران این اتوبوس، مردم باشند یا سرباز یا جهادگر یا راهیان نور و یا دانش آموز؟

همه انسان هستند

اما چرا در تصادف بدی که برای سربازها اتفاق افتاد، وزیر دفاع تحت فشار قرار نگرفت؟!

چرا در تصادفاتی که هرساله در حوزه راهیان نور اتفاق می افتد، فرماندهی سپاه و فرماندهی راهیان نور تحت فشار قرار نمی گیرد؟

چرا در حادثه ای که اخیرا برای جهادگران پیش آمد، فرمانده بسیج تحت فشار قرار نگرفت؟

علت چیست؟!

در حوزه اردوهای دانش آموزی و... ، چرا باید این التهاب در جامعه ایجاد شده و وزارت آموزش و پرورش به هر بهانه ای تحت فشار قرار گیرد؟!

چه کسانی و با چه هدفی این التهاب و تشنج ها را در جامعه ایجاد می کنند؟!

زمانی که دستورالعمل اردویی ابلاغ شده و اجازه تردد در شب را صادر کرده، بنظر شما افرادی که این دستورالعمل اردویی را تصویب کردند با چه انگیزه ای بوده است؟!

بحث اینجاست چرا زمانی که مجوز تردد در شب در دستورالعمل های اردویی صادر شده است، عده ای ناآگاه و با هدف به مردم و جامعه تلقین می کنند که حرکت در شب برخلاف دستورالعمل و مجوز بوده است؟ با کدام سند و مدرک حرف می زنند؟!

چرا زمانی که این حادثه برای اردوهای راهیان نور اتفاق می افتاد و براساس گزارش پلیس راهور تقصیر با نقص فنی خودرو است که بدیهی ترین مورد در کنترل قبل از حرکت می باشد و مسئولینی که از خودروی معیوب استفاده کرده اند، صددرصد مقصرند، چنین بحث هایی پیش نمی آمد؟!

بیایید در رابطه با این بحث ها و بازی های سیاسی کمی تامل کنیم....

اصلا به نظر شما اگر اعزام کاروان اردویی شب انجام شده و صبح به مقصد برسد، راحت تر اتفاق می افتد که دانش آموز در طول مسیر خواب بوده، روز را هم بیشتر استفاده کرده و حتی هزینه های مصرفی را هم کاهش داده است یا حتما صبح در گرما اتفاق بیفتد که دانش آموز، از صبح در طول روز صبحانه و ناهار و میان وعده بین راهی بخاطر گرمای هوا و مسافت طولانی مسیر می خواهد و ....

و همه این ها تنها هزینه اردویی را اضافه می کند و هزینه را هم روی دوش دستگاهی می گذارد که هیچ پولی بابت این هزینه ها ندارد...

عده زیادی سوال کردند که چه ضرورتی داشته برای شرکت در اردو، اتوبوس شب حرکت کند؟

خانم رئیس کمیسیون مجلس...

شما چرا شب سفر میرین؟ قطعا با انگیزه های مختلف می خواهین صبح به مقصد برسین...

خود شما یقینا رانندگی خواهی کرد...

راننده اردوی دانش آموزان فرزانه، راننده جاده حمل و نقل عمومی که تمامی تاییدیه ها و استانداردهای مختلف را داشته و راننده شب هست، حرکت کرده است نه راننده آموزش و پرورش که کارمند این ارگان باشد....

پس چرا این حادثه تنها به پای وزارت آموزش و پرورش که تمامی موارد رو طبق قانون رعایت کرده، نوشته شده و این ارگان را از جهات مختلف تحت فشار قرار داده است؟!

شما که رئیس کمیسیون مجلس هستین چه میزان اعتبار به آموزش و پرورش و یا سازمان دانش آموزی برای برپایی اردو دادین که الان منتقد هستین اتوبوس چرا صبح حرکت نکرده است؟!

هزینه ها رو چه کسی تامین می کند که امروز عده زیادی مدعی هستیم؟!

خانم عضو کمیسیون ؛ شما می فرمایید ۲۰ سال مدیر مدرسه بودین، مدیر مدرسه بودین و تجربه کردین و با این وجود می فرمایید تا ایمنی ایجاد نشده اردوها تعطیل شود؟!

با چه ذهنیتی چنین حرفی را مطرح کردین؟!

یعنی شما معتقد هستین که:

اشکال ندارد، در عصر حاضر که نان نیست مردم بخورند، پس تا نان تامین نشده، مردم هم زندگی کردن و نفس کشیدن را تعطیل کنند...

ماشین های شما ایمنی ندارد، پس تا ماشین ها ایمن نشده، مردم هم مسافرت با ماشین های شخصی نروند...

جاده های ایران ایمن نیست، تا جاده ها ایمن نشده مردم مسافرت نروند...

بنظرتون آیا این موارد با عقل جور درمی آید و امکان پذیر است؟!

شما می فرمایید باید اردوها از طریق قطار انجام شود. آیا قطار ایمن تر است؟!

مگر زمانی که حادثه قطار اتفاق افتاد، همه شما حمله نکردید به قطار؟!

شما همگی به دنبال استفاده سیاسی هستید، جایی که قصد زدن دولت را دارید براتون مهم نیست چه موضوعی هست...

خون بچه های فرزانه ما رفت تنها بابت کار و استفاده سیاسی امثال شما....

از همگی بچه های فرزانه ایران بپرسید آیا فرزانه ها به عشق این اردوها کار می کنند یا نه؟

آیا با همین شرایط، آرزویشان تکرار این اردوها هست یا نه و شما الان راحت نشستین و می فرمایین باید این اردوها تعطیل شود؟!

به چه قیمتی؟!

بیایید کمی منصف باشیم....

همه این اخبار داغ است اما فقط برای چند روز...

مسئولین به دیدار خانواده های حادثه دیده می روند،

مردم برای ابراز همدردی در فضای مجازی پروفایل تغییر می دهند،

بعضی ها هم قول های عمل نشدنی می دهند،

اما در انتها همانند بسیاری از حوادث دیگر تنها شاهد استعفای مظلوم ترین فرد در این حادثه خواهیم بود!

کسی که کمترین تخلف را در چنین موضوعاتی داشته و تنها با هدف مقدسی چنین اردوهایی را برگزار کرده است و عاملان اصلی همچنان مسکوت مانده و به این حادثه ها بی توجه هستند....

ولی ما همیشه به دنبال مقصریم!!

وزارت خانه و مسئولین دیگر غیر از آموزش و پرورش مقصر نیستند...

راه های جاده ای و ریلی مقصر نیستند...

ایمنی ماشین ها و شرکت های سازنده زیر سوال نیست...

حتی نمایندگانی که با دیدن این همه افتضاح در دوره وزارت بعضی از وزرا، دوباره به آنها رای اعتماد دادند، هم مقصر نیستند...

مغبون واقعی این ماجراها راننده است و مسافرانش...

وزارت آموزش و پرورش و مدیران سازمان دانش آموزی...

راننده قطار و خانواده های زائرین...

خلبان و بازماندگان سانحه خبرنگاری...

راننده اتوبوس و خانواده سربازان وظیفه...

راننده و خانواده دختران فرزانگان...

خداروشکر که مقصر این حادثه هم مشخص شد و نیاز به زیرسوال رفتن کسی نیست و حتی نیاز به استعفاء افراد مقصر!!

خواستم متن تندی بنویسم که تا عمق وجود خیلی ها را بسوزاند اما گویا مسئولینی که دارای ژن برتر هستند، به تندی حساسیت ندارند، شیرینی هم دلشان را می زند و در نهایت زبان تلخ نقد به مذاقشان خوش نمی آید.

این تلخ تر از زهر هلاهل فقط ثمره قلب خانواده های داغدار این فاجعه است.

خلاصه که بگویم اگر کسی ذره ای حس چشایی داشته باشد، تندی و تلخی این ماجرا تا برزخ زیر زبانش خواهد ماند.

فقط ای کاش جای استفاده سیاسی از وقایع پیرامونمان، کمی به پیشرفت و جلوگیری مجدد از این حوادث فکر کنیم...

کمی منصف باشیم....

قبول کنیم که حتی اگر جاده ها ایمن شود و خودرو ها ایمن و راننده حرفه ای با سابقه سالم، باز هم انسانیم و امکان خطای انسانی در هر کاری وجود دارد....

قبول کنیم تقدیر هم هست، لوح نوشته سرنوشت هم هست، چه بسیار که شاد و خندان کنار ما بودند و درنگی دیگر حضور نداشتند...

و قبول کنیم که به خاطر یک اشتباه کل، یک کار خوب با ارزش بالای تربیتی نباید تعطیل شود....

و قبول کنیم که ....

/مریم کرمانی/

ارسال دیدگاه

پربازدیدترین ها
آخرین اخبار