تهیه کننده و کارگردان فیلم «میلین» در گفت و گو با پانا:
«میلین» درباره زندگی کردن است نه مبارزه
تهیه کننده و کارگردان فیلم «میلین» به خبرنگار فرنگی پانا گفت: «میلین» درباره مبارزه کردن با بیماری ام.اس نیست. بلکه درباره زندگی کردن است.زیرا پارامترهای زندگی با بیماری ام.اس دقیقا همان پارامترهایی است که روانشناسان دنیا برای خوب زندگی کردن به هر فردی توصیه می کنند.
حسین کاکاوند تهیه کننده و کارگردان فیلم «میلین» با محوریت بیماری ام.اس درباره علت انتخاب این نام برای فیلم خود بیان کرد: اسم این فیلم ابتدا قرار بود «آوای امید» یعنی نام تیم دوچرخه سواری باشد که با این روش با بیماری خود زندگی کردند. اما بعدها به دلیل کنجکاو برانگیز بودن نام «میلین»، عنوان فیلم تغییر کرد.
وی افزود: «میلین» روکش رشته هایی عصبی هستند که پیغام ها را از مغز به بخش های مختلف بدن می رسانند. در ام.اس گلبول های سفید به میلین آسیب می زنند و کار آن را مختل می کنند. کاراکترهای فیلم من هم کسانی هستند که با رشته دوچرخه سواری به سراغ این بیماری رفته اند.
این فیلمساز درباره ویژگی های فیلم خود ادامه داد: موضوع فیلم من درباره مبارزه نیست. بلکه درباره زندگی کردن است. پارامترهای زندگی با بیماری ام.اس همان پارامترهایی است که روانشناسان دنیا برای خوب زندگی کردن به هر فردی توصیه می کنند.
کاکاوند همچنین خاطر نشان کرد: در جامعه مبتلایان به بیماری ام.اس معمولا افراد جوان هستند و آمارها نشان می دهد از میان هر ۴ فرد مبتلا ۳ نفر از آن ها زن هستند. همچنین زنان درباره این بیماری آسیب پذیرترند و نگاه ترحم برانگیز نسبت به آن ها، بیشتر آزارشان می دهد. بنابراین ترجیح می دهند بیماری خود را اعلام نکنند یا این که اگر اعلام کردند، از جامعه عقب نشینی کنند.
وی درباره نحوه نمایش «ام.اس» در فیلم «طلا و مس» گفت: در فیلم های دراماتیک بار درام غلبه دارد و در فیلم «طلاو مس» ما به حال طلبه فیلم تاسف می خوریم که باید در کنار تامین معاش خانواده به همسرش کمک، بچه ها را بزرگ کند و تمام زدگی اش مختل شود. اگرچه بیماران مبتلا به ام. اس در ابتدا دچار آشفتگی می شوند و از نظر روحی به هم می ریزند، اما این بیماری همانند آنچه در فیلم «طلا و مس» به تصویر کشیده شده، غیر قابل تحمل نیست. اگرچه تعداد افراد مبتلا به این بیماری در حال افزایش است، اما می توان با این بیماری تا سال های سال زندگی کرد. این بیماران در ابتلا به ام.اس هیچ تقصیری نداشته اند و امیدوارم در بدتر شدن اوضاعشان نیز تقصیری نداشته باشند.
امیدوارم روزی برسد من مبتلا به بیماری ام.اس اگر رای انجام یک کار ادرای از این سر شهر به آن سر شهر می روم، بتوانم به مسئول مربوطه بگویم من ام.اس دارم و اگر می خواهی به من کمک کنی، سعی کن کار من را زودتر راه بیاندازی و نه این که اول به پاها و دست های من نگاه و به حالم ترحم کنی.
وی درباره جشنواره فیلم سلامت نیز توضیح داد: به نظرم حداقل کارکردی جشنواره فیلم سلامت در ارتباط با بیماری ام. اس این است که در عرصه فیلم کوتاه و مستند فضایی را فراهم می کند تا سینماگران برای سال آینده و دوره های بعدی با این محتوا فیلم بسازند و غیر از این که برای مستندسازان و فیلمسازان ایجاد انگیزه می کند، به مشکلات این بیماری و دغدغه بیماران مبتلا به آن می پردازد و مردم را نسبت به علایم و راه های جلوگیری از پیشرفت آن آگاه می کند.
ارسال دیدگاه