به گزارش خبرنگار آموزش و پرورش پانا، نهاد امور تربیتی به عنوان نهادی برای حراست از مرزهای اعتقادی و حفظ دستاوردها و تبیین ارزشهای انقلاب در مدارس در طی هشت سال جنگ تحمیلی با تقدیم ۴۱۱ شهید، بار دیگر نشان داد که رسالتی بزرگ در عرصه آموزش و به ویژه پرورش روح انسانی برعهده دارد. از این رو روز ۸ اسفند به همت والای شهیدان رجایی و با هنر در سال ۵۷ به عنوان نهاد امور تربیتی در وزارت آموزش وپرورش رسمیت یافت و به نام روز امور تربیتی مورد تقدیر قرار می گیرد تا از شهدای این عرصه و نیز فعالان حوزه امور پرورشی و تربیت تقدیر به عمل آید.
روز امور تربیتی، هفته تربیت اسلامی و تعطیلات نوروز فرصت خوبی است برای معرفی شهدای این حوزه فرهنگی که با تقدیم خون خود، دانش آموزان را در عمل و نه در قالب حرف و کلام با آرمان های انقلاب آشنا کردند. در واقع بزرگداشت امروز از شهدای امورتربیتی نشانگر توجه ویژه به مقام شامخ همه ی شهدا به ویژه ۵ هزار شهید آموزش وپرورش وخاصه ۴۱۰ شهید امورتربیتی کشور عزیزمان ایران است.
در همین راستا، خبرگزاری پانا درصدد است با معرفی ابعاد شخصیتی شهدای امور تربیتی، آن ها را بیش از گذشته در قالب الگوهای رفتاری والا به دانش آموزان معرفی کند.
زندگینامه شهید ناصر صارمی
شهید صارمی در سال ۱۳۳۹ در محلهی ریحان- خیابان اوحدی مراغه در خانوادهای مذهبی بهدنیا آمد که چون مقید به اسلام بودند، در تربیت فرزندشان نقش بسزایی داشتند و ایشان با نظارت پدر و برادر گرامیشان کودکی را در مسجد و هیئتهای مذهبی گذراند. از زمانی که خود را شناخت، در امور مذهبی در مجامع ظاهر شد و دوران دبستان را در دبستان اوحدی و راهنمایی را در مدرسهی پارسا (دکتربهشتی) و مقطع دبیرستان را در مدرسهی مهندس بازرگان (علامه طباطبایی) در رشتهی حسابداری با اخذ دیپلم حسابداری به پایان برد.
در سن ۱۵سالگی با همکاری دوستانش هیئت منتظران مهدی (عج) را تأسیس کرد و در همان مسجد (نصیرآباد)، کلاس قرآن برپا مینمود و برادرشان که در این برهه از زمان معلم بودند، ایشان را در زمینهی مباحث و ملزومات زمان آگاه میکردند. چندین بار توسط ساواک دستگیر شدند. پس از انقلاب به استخدام آموزش و پرورش درآمد. در سال ۶۱ بر حسب وظیفه به جبهه شتافته و مسئولیت کلاسهایش را برعهدهی برادرش گذاشت و سرانجام در ۴/۲/۶۱ درعملیات والفجر ۴به شهادت رسید.
وصیتنامه شهید
خدایا! بارالها! تک سواران سبک بالت را دریاب. عاشقان درگاهت را بپذیر که اینان یاوران خمینی بت شکن، نمایندهی حق و حجت بر خلق هستند. رزمندگانی که در راه تو سبکبال پر میگشایند و سلحشور و شجاعانه پیش میروند. خدا شاهد است که انگیزهی شتافتن به جبهه فقط رضای الهی است و بس. آمدهام تا گستاخانه در میدان رزم و مبارزه بتازم و غرور و تکبر را با آب خالص صدق و تواضع شستشو دهم. از انقلابیون دروغین گریختهام و از آنها که به ظاهر انقلابی بوده و میزها را غصب نمودهاند، بیزارم. ای حسین! با نگاه به تمام انقلابها و مقایسه با انقلاب جهانی تو، تجربه درس تلخی به من داد؛ که اسلحه و انقلاب، و حتی شهادت نباید به خودی خود مورد احترام قرار گیرد. بلکه آنچه مهم است، غلبه بر خودخواهی و غرور و مصالح پست مادی و ارزشهای الهی است. خدایا تو رت شکر میگویم که رمز شهادت را به من شناساندی تا در مواقع خطر از مرک نهراسم و عاشقانه به دریای خطر فرو رفتم و از مهلکه های سهمگین روی برنگرداندم. من شهادت را قبول کرده و آزادی خود را به هیچ چیزی حتی به حیات خود نمیفروشم.
پارتی بازی ممنوع!
راوی: رحیم صارمی (برادر شهید)
بعد از انقلاب که شهید به خدمت سربازی درآمد، بنده در بنیاد شهید و بنیاد مستضعفان فعالیت داشتم. شهید طی نامهای از من خواست که ترتیبی دهم خدمت سربازیش را در مراغه انجام دهد. حدود دو سه هفتهای بود که در تلاش بودم تا خواستهاش را اجابت کنم. روزی ناصر به خانه آمد و گفت: داداش حرفم را پس میگیرم. گفتم مدت زیادی است که دارم این موضوع را پیگیری میکنم و به افراد زیادی رو انداختم! گفت: من امروز تو را دارم و تو میتوانی وساطت کرده و با میانجیگری این کارها را انجام دهی. اما دیگران که پارتی ندارند چه میکنند؟
توپی که مرا به مسجد کشاند
راوی: فریدون فاریفام ( دوست و شاگرد شهید)
در حال فوتبال بازی کردن بودیم. قرار گذاشتیم هر کس توپ را به بیرون زد، خودش باید آن را بیاورد. من توپ را به طرف مسجد که از آن صدای قرائت قرآن میآمد، شوت کردم. آقای جوانی خوش چهره با مهربانی به سویم آمد و توپ را داد و گفت: چرا به مسجد نمیآیی؟ من گفتم: چون شما به توپ بازی نمیآیید. شهید گفت که اتفاقأ در زمین فوتبال کمربندی شهر، هم فوتبال بازی میکنیم و هم کلاس قرآن داریم. از آن پس مجذوب کلاسهای ایشان شدم. گمشدهام را در این کلاس یافتم. بچهها در کلاس یک صفحه قرآن میخواندند و شهید آن را تفسیر میکرد. بعد ها شهید از من خواست که کلاسهایش را اداره کنم. شاید بدون حضور او در زندگیم، مسیر آن شکل دیگری به خود میگرفت.
ارسال دیدگاه