با ورزش کردن به این روش علائم ام اس را کاهش دهید
انجام دادن ورزش باعث حفظ بهتر قابلیتهای مغز و اعصاب در بیماران مبتلا به اماس میشود. همچنین قسمتهای آسیبدیده مغز بیماران مبتلا به اماس در افرادی که ورزش میکنند کندتر تخریب میشود.
به گزارش خبرگزاری پانا؛ ام اس (MS) بیماری ای مزمن و ناتوان کننده سیستم عصبی است که با التهاب در هر مکانی از نخاع و مغز مشخص می شود. شیوع بیماری در زنان ۳ برابر مردان است. اغلب افراد تصور می کنند ابتلا به ام اس به معنای ناتوانی کامل است و تصویری که از این بیماری در ذهنشان نقش می بندد، فردی روی صندلی چرخدار است که توانایی حرکت ندارد درحالی که بسیاری از بیماران ام اس می توانند زندگی عادی خود را بدون هیچ مشکلی ادامه و با فعالیت های ورزشی توان بدنی شان را افزایش دهند.
نقش ورزش در بهبود وضع بیماران ام اس
مبتلایان به بیماری ام اس، بدلیل نداشتن تعادل حین راه رفتن، لرزش، ناپایداری در راه رفتن، سرگیجه، حرکت های ناگهانی اندام ها، ناهماهنگی بدن و ضعف، ترس از فعالیت دارند و همین امر باعث می شود تا مبتلایان را از حضور در عرصه های اجتماع بازدارد.
اما مطالعاتی که به وسیله محققان دانشگاه یوتا منتشر شد، نشان داد بیمارانی که در برنامه های ورزشی ایروبیک شرکت می کنند، نسبت به بیماران دیگر، سطح آمادگی جسمانی، قلبی و عروقی بیشتری دارند و کمتر احساس خستگی می کنند و نگرش مثبت و مشارکت بیشتری در فعالیت های اجتماعی دارند بنابراین می توان گفت ورزش نقش مهمی در درمان و بهبود و حفظ ظرفیت، عملکرد و توانایی بیماران ام اسی دارد. همچنین ورزش میتواند به تخفیف علائم بیماری ام اس کمک کند.اما بسیار مهم است كه برای موفق شدن، احتیاطهای لازم را در یك برنامهی ورزشی در نظر بگیرید.
مشورت با پزشک را فراموش نکنید
دقت کنید قبل از اقدام به ورزش ابتدا با پزشک خود در خصوص نوع ورزشی كه مناسب شماست و انواعی از ورزش كه باید از آن اجتناب كنید ، درمورد شدت فعالیتی كه باید داشته باشید و همچنین دربارهی دوره و مدت زمانی كه باید ورزش كنید و در مورد محدودیتهای فیزیكی شما مشورت کنید.
علاوه بر پزشکان با مراجعه به سایر متخصصان مانند فیزیوتراپ میتواند با توجه به نیاز شما نوع ورزشی كه مناسب شما باشد را طراحی كند. در این صورت ورزشی كه متناسب با علائم بالینی، شكل بدن، نیروی بدنی و سلامت كلی شماست انجام میشود.
نکات مهم در هنگام انجام دادن تمرینات ورزشی
-همیشه قبل از شروع ورزش با نرمش مناسب بدن را گرم كنید و پس از ورزش نیز با نرمش آرام بدن را سرد كنید.
-به آرامیپیش بروید.مثلا اگر قرار است كه ۳۰ دقیقه ورزش كنید، با جلسات ۱۰ دقیقهای شروع كنید و به تدریج آن را افزایش دهید.
-در یك محیط امن ورزش كنید. ازورزش در سطوح لغزنده اجتناب كنید، در نور كم ورزش نكنید، قالیچهها را كنار بگذارید و هر چیزی كه ممكن است خطری در حین ورزش برای شما ایجاد كند را دور كنید.
-اگر در تعادل مشكل دارید، هنگام ورزش به یك نرده یا تكیهگاه تكیه كنید.
-هر زمانی كه احساس كردید حالتان خوب نیست و یا ممكن است آسیب ببینید ورزش را متوقف كنید.
-فعالیتی را انتخاب كنید كه برای شما جالب باشد و از انجام دادن آن لذت ببرید.
اهمیت کنترل دمای بدن
برخی از افراد مبتلا به MS به گرما حساس هستند. به این معنا كه در مواقعی كه بدن گرم میشود و دمای آن افزایش مییابد علائم بیماری دوباره پدیدار شده و یا بدتر میشوند. در هنگام ورزش دمای بدن افزایش مییابد. به همین دلیل سعی کنید تا به این نکات دقت کنید:
-در ساعات گرم روز ، ورزش نكنید و از ورزش در ساعات ۱۰ صبح تا ۳ بعد از ظهر خودداری كنید. اگر بیرون از منزل ورزش میكنید، سعی كنید صبح ها و یا عصرها ورزش كنید.
-مقدار زیادی مایعات خنك بنوشید.
-مراقب حالتهای بدن خود باشید. اگر دچار علائمیشدید كه قبل از ورزش آنها را نداشتید، آرام تر ورزش كنید و یا ورزش را متوقف كنید تا بدنتان خنك شود.
ورزش های مناسب برای بیماران ام اس
برای بسیاری ورزش به معنی تحت فشار قرار دادن بدن تا حد درد تعریف شده است که تعریف نادرستی است، چراکه ثابت شده است که اگر فرد مبتلا به ام اس تا حد ایجاد درد ورزش کند خستگی وضعف در آنها افزایش می یابد، برخی بیماران MS با توجه به این دیدگاه، از پرداختن به ورزش خودداری می کنند. اما باید توجه کنند که تمرینات ورزشی را که بدون فشار است و همانطور که پیش از این توصیه شد با مشورت پزشک انتخاب کنند تا از فواید ورزش در بهبود عملکرد روزانه شان و همچنین کنترل علائم بیماری بهره مند شوند.
ورزش نقشی حیاتی در درمان MS دارد. ولی برنامه ورزشی می بایست با اختلال نورولوژیک بیمار تنظیم گردد. افزایش انقباض عضله بسته به درجه آسیب سیستم عصبی مرکزی بر روی اختلالات حرکتی تأثیر می گذارد.
به طور کلی ورزشهای ایروبیك آبی، شنا، تای چی و یوگا ورزشهایی هستند كه برای بیماران مبتلا به MS مناسب هستند. اما برای اطلاع این بیماران به بررسی انواع تمرینات ورزشی پرداخته ایم.
-تمرینات استقامتی (هوازی): در بیمار مبتلا به ام اس، آگاهی از توان هوازی می تواند در تهیه برنامه ای برای تمرین های ورزشی مرتب و از افزایش فعالیت فیزیکی موثر باشد. هدف اولیه، در نظر گرفتن تمرین های استقامتی برای مبتلایان به ام اس، افزایش عملکرد فیزیکی و بهبود وضعیت سلامت است. کار با دوچرخه ثابت، راه رفتن، تمرین های هوازی با شدت کم روی صندلی یا در آب، انتخاب هایی خوب هستند که با توجه به علاقه شخصی فرد و نوع و میزان مشکلات فیزیکی او انتخاب می شوند. بهترین ورزش برای بیمارانی که سن بالایی دارند و دچار نقایص حسی پا هستند، تمرین های هوازی در آب است. بهتر است این تمرین ها با شدت کم شروع و از یک صندلی برای حفظ تعادل هنگام ورزش استفاده شود. زیرا با توجه به اینکه یکی از علایم بیماری مشکلات تعادلی است؛ با وجود صندلی و یک تکیه گاه در کنار فرد بیمار احساس امنیت بیشتری دارد.
ورزش در آب
با وجودیکه به ورزش در آب در قسمت تمرینات استقامتی اشاره شد ، اما با توجه به اهمیت آن برای بیماران ام اس بصورت جداگانه به آن می پردازیم.
اگرچه ورزش در آب آنچه را که تخریب شده و از دست رفته باز نمی گرداند ولی به علت خصوصیات درمانی آب، قدرت استقامت و هم آهنگی فرد مبتلا را بهبود می بخشد. ورزش در آب یک محیط شناور و بی خطر برای این دسته از افراد ایجاد می کند. آب گرم ۸۰تا ۸۴ درجه فارنهایت (۳۰ تا ۳۱ درجه سانتی گراد) از سفتی عضلات می کاهد و این اجازه حرکت آسان تر را به بیمار می دهد. کار کردن در محیطی که آب تا سینه باشد باعث می شود که به علت شناوری بدن وزن کمتری را متحمل شود و این موضوع باعث کاهش سفتی در ساق پاها گردیده و به راه رفتن کمک می کند. عدم فعالیت سریع منجر به از دست دادن تناسب بدن می گردد که با تکرار تمرین ها در آب، آمادگی جسمانی و هم آهنگی حرکات بدن بهبود می یابد.
-تمرینات قدرتی: ضعف عضلانی، از شایع ترین علایم بیماری ام اس است و معمولا جزو علایم اولیه ذکر می شود. حداقل نیمی از افراد مبتلا، خستگی عضلانی را که «پدیده خستگی حرکتی» است، تجربه کرد ه اند. این ضعف عملکرد بیمار را تحت تاثیر قرار می دهد. به طور معمول پس از گذشت مدت زمانی، فرد به دلیل اینکه میزان خستگی بعد از انجام د ادن کارها افزایش می یابد، در انجام فعالیت هایی مانند راه رفتن، بلندشدن از صندلی یا بالارفتن از پله ها دچار مشکل می شود. گرچه افزایش قدرت به خودی خود در تغییر فرایند بیماری تاثیری ندارد اما تمرین های قدرتی می تواند از آتروفی عضلانی جلوگیری کند و ضعف حرکتی آنها را کاهش دهد. به طور کلی تمرین های قدرتی در گروه های بزرگ عضلانی در ۲ یا ۳ روز غیرمتوالی در ۳ ست با تکرارهای ۱۰ تا ۱۵، می توانند موثر باشند.
تمرین های انعطاف پذیری: بهتر است حداکثر زمان حرکت های کششی در این گروه بیماران ۳۰ تا ۶۰ ثانیه باشد و ۳ تا ۵ بار تکرار شود. البته گاهی انجام دادن حرکت های کششی در بیماران دچار گرفتگی عضلانی، به زمان بیشتری نیاز دارد. در چنین شرایطی یک حرکت کششی باید به مدت ۲۰ دقیقه تا یک ساعت اما با شدت کم انجام شود.
در پایان نكتهی مهم این است كه بیش از حد به ورزش نپردازید ، فعالیتهای ورزشی در بیماران مبتلا به MS باید با احتیاط انجام گیرد و حركات كششی موجب آسیب نشود. اگر در ورزش افراط كنید ممكن است موجب كشیدگی عضلات و آسیب به سیستم عضلانی شوید. افزایش درد در عضلات منجر به خستگی بیش از حد و وارد شدن استرس به بدن و ذهن میشود. باز هم تاکید می شود قبل از آغاز برنامهی ورزشی با پزشك خود مشورت كنید.
منبع: باشگاه خبرنگاران
ارسال دیدگاه