گوشه ای از مظلومیت شهیده ˝ طیبه واعظی دهنوی˝
۷۰۰ کیلومتر، اسارت پا به پای جنازه برادر
خبرگزاری پانا: شرح مطلومیت شهدای بزرگواری که در دوران خفقان رژیم ستمشاهی به جرم اسلام خواهی مظلومانه و زیر سخت ترین شکنجه ها به شهادت رسیدند، در قالب کلام نمی گنجد.
به گزارش خبرگزاری پانا، شهیده طیبه واعظی دهنوی که به افتخار رشادت و مظلومیتش، به عنوان شهیده شاخص سال ۹۴ معرفی شده است، به همراه همسرش ابراهیم جعفریان و دو شهید دیگر فاطمه جعفریان و همسرش مرتضی واعظی به دلیل مبارزات سیاسی علیه رژیم طاغوت، از محله امامزاده ابراهیم(ع) قم به تبریز مهاجرت کرده و مخفیانه در یکی از محلات آن شهر ساکن شده بودند، ساواک پس از شناسایی و یورش به محل اقامت آنان، طیبه و ابراهیم را دستگیر و فاطمه و مرتضی را در جا به شهادت می رساند و محمد مهدی، فرزند چند ماهه "طیبه و ابراهیم" را از پدر و مادر جدا و به عنوان بچه خرابکاران به پرورشگاه می سپرد.
رژیم سفاک ستمشاهی طیبه واعظی را با دست های بسته به همراه پیکر مطهر برادر شهیدش مرتضی واعظی، از تبریز به تهران و زندان قزل قلعه منتقل می کند.
طول مسیر ۷۰۰ کیلومتری تبریز تا تهران، روایتی را از عاشورای حسینی(ع) و حرکت قافله سالار کاروان، حضرت زینب کبری(س) در چهل منزل اسارت در حالی که سرهای مطهر شهدا در پیشاپیش در حرکت، تداعی می کند.
بی سبب نیست که مادر بزرگوار شهیده طیبه واعظی در سفر زیارتی به دمشق و زیارت قبر مطهر حضرت زینب کبری(س) به یاد مظلومیت دخترش در دفاع از دین و مکتب، مدام اشک می ریزد و یاد و خاطره اسرای کاروان کربلا را به خاطر می آورد.
سرانجام شهیده طیبه واعظی زیر شکنجه های وحشتناک عمال رژیم در حالی که فریاد می زند: مرا شکنجه کنید ولی چادر از سرم برندارید، در سن ۱۹ سالگی در فروردین سال ۵۶ به شهادت می رسد و نامش در زمره ستارگان آسمان ایثار و شهادت ثبت می گردد.
ارسال دیدگاه