با لاله های زرد در دامنه دنا
بعثی ها به خاطر عزاداری برای امام شکنجه ام کردند
خبرگزاری پانا: همایش تجلیل از آزادگان سرافراز کهگیلویه و بویراحمدی در دامنه های دنا در شهر سی سخت در حال برگزاری است.
به گزارش خبرگزاری پانا، انتقال فرهنگ انساز ساز آزادگان برای نسل جوان میهن اسلامی مان ایران امری ضروری و مهم است.
آزادگان انسان های مقاوم و رنج کشیده ای هستند که ترویج فرهنگ انسان سازشان تضمین کننده تربیت انسانهای صبور است.
خبرنگار خبرگزاری پانا در حاشیه همایش بزرگ تجلیل از آزادگان سرافراز کهگیلویه و بویراحمدی که در شهر سی سخت در دامنه های دنا سترگ و کاکل سفید در جریان است با آزاده ای گفت و گویی داشت که سالهای سخت اسارت در کمپ ۱۳ الرمادیه را به عشق دیدار امام خمینی(ره) تحمل می کرد.
به گزارش پانا، سرمست پرداس( رحماندوست) آزاده ای که در ۴ تیرماه ۱۳۶۷ به اسارت بعثی ها در آمد در مورد آن سالها چنین ابراز می کند: " ۱۲ روز اول اسارت را در بغداد سپری کردیم ، فقط روز اول به ما آب آشامیدن دادند و بقیه روزها با کابل و شلاق از ما پذیرایی می کردند، کسی از زندان ما سرکشی نمی کرد و وضعیت روز به روز وخیم تر می شد."
وی افزود: " بعد از روز دوازدهم به کمپ ۱۳ الرمادیه منتقل شدیم در آنجا افرادی که زبان عربی را بلد بودند و فارسی هم صحبت می کردند مرتب نزد اسرا می آمدند و می گفتند هر کسی درجه دار یا پاسدار است خودش را معرفی کند، ما برای شان زمین، خانه و همسر در بغداد فراهم می کنیم!"
این آزاده ادامه می دهد: " اما کسی چیزی نمی گفت و شدت شکنجه بیشتر می شد تا اینکه یکی از بچه های دهدشت(کهگیلویه) با مشت به سر افسر عراقی کوبید و گفت ما سرباز هستیم و رزمنده و حالا اسیر شده ایم چرا اینقدر اصرار می کنید خود را پاسدار معرفی کنیم."
وی می افزاید: " به عشق خمینی کبیر(ره)، آن روزهای درد و محنت را سپری می کردیم تا اینکه خبر رحلت امام را به ما دادند."
" غم و اندوه آسایشگاه را فرا گرفت و گریه و زاری بچه ها بلند شد. تصمیم گرفتیم مراسم عزاداری برپا کنیم و من هماهنگ کننده این مراسم بودم. مخفیانه مراسم را برپا کردیم ولی هنوز از مراسم چیزی نگذشته بود که افسران عراقی مرا به محوطه بردند، پاهایم را بستند و یک افسر بعثی با شیلنگ، آب بر روی بدنم می ریخت و افسر دیگر با کابل بدنم را زیر شلاق گرفت.
این آزاده سرافراز که ۷۴۱ روز را در اسارت سپری نمود، بیان داشت: " آزادگان روزها و سالهای سختی را سپری کردند ولی زیبا ترین لحظه ورود به خاک پاک ایران و بوسه بر خاک وطن بود که من آن لحظه را هیچگاه فراموش نمی کنم."
ارسال دیدگاه