روایتِ مادری و میهن در دلِ شب

درخششِ خیره‌کننده رنگ‌های وطن. پرچم، بزرگ و پرهیبت، همچون سقفی از افتخار بر سرِ ایستادگان سایه افکنده است؛ سبزِ امید، سفیدِ پاکی و سرخِ ایثار، گویی در تاریکی شب، راه را برای دل‌های تشنه روشن می‌کنند.

اما نگاه من، در میان این شکوه، به قامت‌های استوار و سیاه‌پوشِ زنانه خیره می‌ماند. این زنان، که چادرشان با سیاهیِ شب یکی شده، تنها در میان پرچم نیستند؛ آن‌ها بخشی از روحِ این پرچم‌اند. ببین چگونه در میان سایه‌ها، قامتِ بلند و دستِ بالا رفته، گویی می‌خواهد تمامِ آسمان را به تصاحب درآورد. این دست، تنها یک حرکت نیست؛ فریادِ بی‌صدایِ وفاداری است؛ پیوندی میانِ مادری و میهن، میانِ وقارِ زنانه و عظمتِ وطن.

در این لحظه، مرز میانِ انسان و نماد از بین رفته است. گویی هر تار و پودِ پرچم، با هر تپشِ قلبِ این زنان گره خورده است. آن‌ها در میان نور و سایه، نگهبانانِ این رنگ‌ها هستند؛ کسانی که یادشان داده‌اند وطن، نه فقط زمینی برای زیستن، که خانه‌ای است که در تاریک‌ترین شب‌ها نیز، با نگاهِ استوار و دست‌های بیدار، از آن محافظت می‌کنیم. اینجا، در میانِ این پرچم و این زنان، عشق به میهن، از کلمات فراتر می‌رود و به شکلی باشکوه، در سکوتِ شب روایت می‌شود.