از نخستین واژه تا بلندترین فریادِ امید
شهریار(پانا)- پانا یک مسیر امن و پر از کشف برای نوجوانهایی است که میخواهند تمام دنیا را کشف کنند و پا را فراتر از کتاب و مدرسه و منزل بگذارند اما به بیراهه نروند.
رفقا امروز یه روز خاصه! خبرگزاری پانا، خونه دوم خیلی از ما دانشآموز خبرنگارها، بیست و چهار ساله شد. این سالها، پانا فقط یه اسم نبود، بلکه پنجرهای شد که از پشتش تونستیم دنیا رو جور دیگهای ببینیم و صدامون رو به گوش بقیه برسونیم.
یادمه روزای اول که تازه قلم دست گرفته بودم، فکر نمیکردم بتونم حرف دلم رو اینقدر راحت بیان کنم. اما پانا بهمون یاد داد چطور با کلمات بازی کنیم، چطور سوژههای اطرافمون رو پیدا کنیم و مهمتر از همه، چطور صدای اون بچههایی باشیم که شاید تا حالا کسی بهشون توجه نکرده بود. همین حس دیده شدن، خودش یه دنیا انگیزه است.
برای من، پانا همیشه یه جورایی فراتر از یه خبرگزاری بوده. بیشتر شبیه یه مدرسه بود که توش خبرنگاری رو یاد گرفتم؛ از مصاحبه کردن گرفته تا نوشتن گزارش و حتی گاهی اوقات، مدیریت هیجانهام موقع پوشش خبری. اینجا بود که فهمیدم هر خبری، حتی یه خبر کوچیک، میتونه یه دنیا حرف داشته باشه.
اینکه میتونیم تجربیاتمون رو، از تلخ و شیرین، با بقیه دانشآموزهای خبرنگار به اشتراک بذاریم، واقعاً ارزشمنده. پانا این فضا رو فراهم کرده که ما فقط گیرنده خبر نباشیم، بلکه خودمون خالق و منتشرکننده باشیم. این یعنی یه قدم بزرگ برای رشد و حرفهای شدن ما.
گاهی وقتها فکر میکنم اگه پانا نبود، خیلی از این فرصتها از دست میرفت. فرصت اینکه بفهمیم چقدر توانایی داریم، چقدر میتونیم تاثیرگذار باشیم و چقدر دنیا منتظر شنیدن حرفهای ماست. پانا این باور رو تو دلمون زنده نگه داشت.
خلاصه که، تولدت مبارک پانا! ممنون که همیشه کنارمون بودی و هستی. امیدواریم این مسیر پر از اتفاقات خوب برای همه ما دانشآموز خبرنگارها ادامه پیدا کنه و بتونیم با هم، صداهای بیشتری رو به گوش دنیا برسونیم.
ارسال دیدگاه