در نشست خبری مطرح شد؛
«پروانگی»؛ روایت رنج بیماران پروانهای با زبان شعر و ادبیات
شاعران از درد پروانهها گفتند؛ از تحریم دارو تا ادبیات مقاومت
تهران (پانا) - نشست رسانهای دومین جشنواره بینالمللی شعر «پروانگی» با حضور جمعی از شاعران، پژوهشگران و مسئولان خانه ایبی ایران برگزار شد؛ نشستی که در آن بر نقش شعر و ادبیات در بازنمایی رنج بیماران پروانهای، افشای تحریمهای دارویی و تبدیل «پروانگی» به یک جریان فرهنگی و انسانی تأکید شد.
نشست رسانهای دومین جشنواره بینالمللی شعر «پروانگی» در محل خانه ایبی ایران برگزار شد؛ جشنوارهای که با محوریت بیماران پروانهای (EB) تلاش دارد زبان شعر و ادبیات را به رسانهای برای روایت درد، رنج و زیست این بیماران تبدیل کند.
در ابتدای این نشست، حجتالاسلام سیدحمیدرضا هاشمی گلپایگانی، مؤسس و مدیر خانه ایبی ایران، ضمن خوشامدگویی به اصحاب رسانه، با اشاره به شرایط روز جامعه و نقش مردم در عبور از بحرانها گفت: «وحدت و همراهی مردم از هر سلیقه و تفکری، بزرگترین پاسخ به دشمنان است و همین حضور و همدلی، بسیاری از معادلات را تغییر داده است.»
او سپس با اشاره به برگزاری نخستین دوره جشنواره «پروانگی» در سال گذشته، از همراهی علیرضا قزوه و دیگر شاعران برای شکلگیری این رویداد فرهنگی قدردانی کرد و گفت: «در حوزه بیماران پروانهای، اقدامات مختلفی انجام شده بود اما جای شعر و ادبیات خالی بود. ما تلاش کردیم زبان شعر را هم وارد این میدان کنیم تا درد این بیماران بیشتر دیده و شنیده شود.»
هاشمی گلپایگانی با بیان اینکه بیماری ایبی از معدود بیماریهایی است که «درد آن دیده میشود»، درباره تجربه زیسته خانوادههای بیماران پروانهای توضیح داد: «وقتی از سرطان یا اماس صحبت میکنیم، درد در درون بدن پنهان است؛ اما در بیماری ایبی، زخم و رنج را با چشم میبینید و بعد آن را حس میکنید.»
او همچنین با انتقاد از تحریم پانسمانهای تخصصی بیماران پروانهای گفت: «پانسمان ویژه این بیماران تنها در سوئد تولید میشود و آمریکا با اعمال تحریم، مانع دسترسی بیماران ایرانی به آن شده است؛ در حالی که دارو و تجهیزات درمانی نباید تحریم شوند.»
مدیر خانه ایبی ایران با اشاره به پیگیریهای حقوقی این مجموعه علیه آمریکا افزود: «ما در شعبه ۵۵ حقوق بینالملل علیه تحریم پانسمان بیماران ایبی شکایت کردیم و رأی مثبتی هم گرفتیم. معتقدیم باید این ظلمها مستندسازی و در مجامع بینالمللی پیگیری شود.»
او تأکید کرد که فعالیتهای خانه ایبی تنها به حوزه درمان محدود نشده و در کنار پیگیریهای حقوقی، از ظرفیت هنر و ادبیات نیز برای آگاهیبخشی استفاده شده است: «فیلم مستند ساخته شد، نمایش برگزار شد و حالا شعر و ادبیات نیز به کمک بیماران آمدهاند تا جهان، صدای این درد را بشنود.»
در ادامه نشست، علیرضا قزوه، دبیر دومین جشنواره بینالمللی شعر «پروانگی»، با اشاره به تجربه موفق دوره نخست این جشنواره، آن را «یک کار فرهنگی تمیز و حسابشده» توصیف کرد و گفت: «خانه ایبی ایران نشان داده که در کنار رسیدگی درمانی به بیماران، نگاه جدی و حرفهای به فرهنگ و هنر هم دارد.»
این شاعر و پژوهشگر ادبی با اشاره به فعالیتهای خانه ایبی برای تأمین دارو و خدمات بیماران افزود: «وقتی یک مجموعه در وظایف اصلی خود موفق عمل میکند، ورودش به عرصه فرهنگ نیز معنا پیدا میکند. امروز بیماران پروانهای در نقاط مختلف کشور خدمات دریافت میکنند و همین مسئله باعث شده فعالیتهای فرهنگی این مجموعه نیز اثرگذار باشد.»
قزوه، شعر و ادبیات را یکی از مؤثرترین ابزارهای فرهنگی دانست و گفت: «رهبر انقلاب همواره تأکید داشتند که سرمایهگذاری در حوزه شعر و ادبیات نتیجه میدهد، زیرا ادبیات ایران در جهان حرف برای گفتن دارد.»
او با اشاره به انتشار کتاب آثار دوره نخست جشنواره «پروانگی» اظهار کرد: «در این کتاب، علاوه بر آثار شاعران مطرح، شعرهای خود بیماران پروانهای نیز منتشر شده و این اتفاق بسیار ارزشمند است؛ چراکه این بیماران را به نوشتن، شعر گفتن و حضور در عرصه ادبیات ترغیب میکند.»
دبیر جشنواره همچنین از حضور شاعران خارجی و ارتباط با شاعران ضدصهیونیست جهان خبر داد و گفت: «در دوره جدید تلاش میکنیم شاعران بیشتری از کشورهای مختلف در جشنواره حضور داشته باشند و موضوع بیماران پروانهای در سطح بینالمللی بیشتر دیده شود.»
قزوه با تأکید بر اهمیت ثبت ادبی این تجربهها افزود: «این آثار در آینده بخشی از ادبیات انقلاب اسلامی و ادبیات انسانی معاصر خواهند بود و میتوانند موضوع پژوهشها و رسالههای دانشگاهی قرار بگیرند.»در بخش دیگری از این نشست، علی محمد مؤدب، شاعر و مدیرعامل شهرستان ادب، پرونده بیماران پروانهای را «پرونده رسوایی آمریکا و اسرائیل» توصیف کرد و گفت: «در شرایط فعلی باید بیشتر از گذشته روی این موضوع کار شود، چرا که مظلومیت بیماران پروانهای و جلوگیری از درمان آنها، یکی از روشنترین مصادیق جنایت علیه مردم ایران است.»
او با اشاره به ادعاهای حمایتی غرب نسبت به مردم ایران اظهار کرد: «کسانی که مانع رسیدن دارو و امکانات درمانی به بیماران میشوند، امروز با وقاحت از دوستی با مردم ایران سخن میگویند؛ در حالی که پرونده بیماران پروانهای سند آشکار این تناقض و ریاکاری است.»
مؤدب همچنین بر اهمیت روایت ادبی و انسانی این مسئله تأکید کرد و گفت: «تمدنهای بزرگ در ظرافتها و نگاه انسانیشان شناخته میشوند و ادبیات مهمترین ابزار برای روایت و معنا بخشیدن به این پدیدههاست.»
او با اشاره به ظرفیت شعر در انتقال مفاهیم انسانی افزود: «ادبیات میتواند رنج بیماران را به تجربهای مشترک و قابل درک برای جامعه و حتی جهان تبدیل کند و این نگاه معرفتی، از طریق شعر و هنر گسترش پیدا میکند.»
این شاعر، سطح آثار ارائهشده در جشنواره «پروانگی» را قابل توجه دانست و گفت: «شاعران با همدلی و شناخت درد بیماران، آثار درخشانی خلق کردند و امیدواریم در دوره دوم جشنواره، این جریان گستردهتر و پربارتر شود.»
در ادامه نشست، محمدکاظم محدثی خراسانی نیز با اشاره به تجربه دوره نخست جشنواره اظهار کرد: «در ابتدا تصور نمیکردیم این موضوع تا این اندازه در فضای ادبیات معاصر بازتاب داشته باشد، اما بعد از برگزاری جشنواره دیدیم که مضمون تازهای به ادبیات انقلاب و ادبیات معاصر ایران اضافه شده است.»
او افزود: «شعر «پروانگی» توانست ادبیات همدلی، رنج و انساندوستی را به شکل تازهای وارد شعر معاصر کند و امروز، با توجه به اتفاقات و بحرانهای اخیر، زمینه برای توجه بیشتر به چنین مضامینی فراهمتر شده است.»
محدثی خراسانی همچنین تأکید کرد یکی از مهمترین ویژگیهای جشنواره «پروانگی» این است که برگزارکنندگان آن، موضوع را نه به عنوان یک وظیفه اداری، بلکه با تمام وجود زندگی کردهاند؛ مسئلهای که به باور او باعث شده این رویداد، رنگ و بویی واقعی و انسانی پیدا کند.
فاطمه آبروش
ارسال دیدگاه