قهرمانانی که همیشه در صحنه‌ است اما کمتر دیده می‌شود

هر سال هم‌زمان با روز جهانی ماما، توجه‌ها برای چند ساعت روی گروهی متمرکز می‌شود که شاید در ظاهر فقط «متخصص زایمان» به نظر برسند، اما در واقع از نخستین لحظه‌های تشکیل یک زندگی تا بعد از تولد، همراه مادر و خانواده‌اند. ماماها، این نیروهای خط مقدم سلامت زنان و نوزادان، نه‌تنها مسئولیت نظارت بر بارداری و زایمان را بر عهده دارند، بلکه مشاور، حامی و گاهی تکیه‌گاه عاطفی مادران نیز هستند؛ نقشی که کمتر در آمار و گزارش‌های رسمی دیده می‌شود.

در سال‌های اخیر، با افزایش فشارهای کاری، کمبود نیرو و پیچیده‌تر شدن شرایط بارداری، اهمیت حضور ماماها دوچندان شده است. بسیاری از آنان در شیفت‌های طولانی، با کمترین امکانات و بیشترین مسئولیت، باید تصمیم‌هایی بگیرند که مستقیماً با جان مادر و نوزاد گره خورده است. با این حال، صدای آن‌ها کمتر از آنچه باید شنیده می‌شود؛ گویا برخی فراموش کرده‌اند که سلامت نسل آینده، از اتاق زایمان شروع می‌شود، نه از جلسات اداری.

یکی از چالش‌های مهم جامعه مامایی، نبود جایگاه واقعی در ساختار نظام سلامت است. بسیاری از ماماها معتقدند که اگر نقش آن‌ها در تصمیم‌سازی‌ها پررنگ‌تر شود، نه‌تنها سلامت مادران بهبود می‌یابد، بلکه هزینه‌های درمان نیز کاهش پیدا می‌کند. البته این حرف چندان هم عجیب نیست؛ کسی که تمام جزئیات بارداری را قدم‌به‌قدم دنبال می‌کند، بهتر از هر کس دیگری می‌داند چه چیزی جان مادران را تهدید می‌کند.

روز ماما، بیش از آن‌که یک مناسبت تقویمی باشد، تلنگری است برای یادآوری ارزش کسانی که آغاز زندگی ما با دستان آن‌ها رقم خورده. شاید وقتش رسیده به جای تبریک‌های کلیشه‌ای، صدایشان را بیشتر بشنویم و جایگاهشان را همان‌طور که باید، به رسمیت بشناسیم.