محرابی، تحلیلگر ارشد مسائل بینالملل در گفتوگو با پانا:
توافق بر سر چند مسئله اصلی میتواند زمینهساز عدم توسل به جنگ باشد/ روسیه شریک تاکتیکی ایران است، نه متحد استراتژیک
تهران (پانا) - تحلیلگر ارشد مسائل حوزه آسیای مرکزی با تاکید بر اینکه «پیشبینی قطعی در علوم سیاسی جایگاهی ندارد»، گفت: آنچه مسلم است، رفتار ایران و آمریکا طی ماههای اخیر تلاش برای تحمیل پیششرطها بوده است.
علیرضا محرابی در گفتوگو با پانا، با تحلیل روند مذاکرات پس از جنگ ۴۰ روزه، تاکید کرد: «در علوم سیاسی و روابط بینالملل جایی برای پیشبینی قطعی وجود ندارد و بیشتر بر پایه حدس و گمان است. هم ایالات متحده و هم ایران در یک حالت بدهبستان برای تحمیل پیششرطهای خود به طرف مقابل، قرار داشتند. پس از آتشبس موقت، پاکستان نقش میانجی را بر عهده گرفت، در حالی که پیش از این عمان واسطه بود.»
چرا پاکستان جایگزین عمان شد؟
تحلیلگر ارشد مسائل حوزه آسیای مرکزی و قفقاز و استاد جغرافیای سیاسی دانشگاه شهید بهشتی با بیان اینکه آمریکاییها بیشتر از عمان به پاکستان اعتماد دارند، تصریح کرد: «همان طور که ما به عمانیها اعتماد داریم، آمریکاییها به پاکستانیها اعتماد بیشتری دارند. دلایل تاریخی، فرهنگی و اجتماعی و همچنین روابط خاص ترامپ با پاکستانیها در این موضوع موثر است. آمریکاییها مایل بودند جلسات اسلامآباد برگزار شود و ایران هم پذیرفت.»
وی افزود: «طی یک یا دو نشست، وقتی به مباحث اساسی مانند غنیسازی رسیدند، نتوانستند به توافق لازم برسند و مذاکرات قطع شد تا چند روز گذشته که آقای عراقچی با نامهای حاوی کلیات مدنظر ایران به اسلامآباد سفر کرد.»
این کارشناس با اشاره به حضور مجدد پاکستان به عنوان میانجی اظهار داشت: «پاکستان و عمان میتوانند نقش واسط را ایفا کنند. اگر یک یا دو موضوع از پنج یا شش موضوع اختلافی به عنوان ستونهای اولیه چیده شود، شاید زمینه برای عدم توسل به جنگ فراهم شود.»
علت سفر به روسیه
وی در پاسخ به پرسشی درباره علت سفر مقامات ایران به روسیه گفت: «روسیه یک شریک تاکتیکی برای ایران است، نه یک متحد استراتژیک. تاکتیکهایی که روسیه در حوزه اقتصاد بینالملل، وارد کردن نفت ایران به بازارهای جهانی، حمایت از ناوگان نفتکشی و ارتباطات اقتصادی ایران و همچنین حوزه اطلاعرسانی درباره تحولات منطقه میتواند انجام دهد، بسیار مهم است. روسیه تا جایی که توان داشته باشد، میتواند نقش خاص خود را بازی کند.»
فرانک آرامی
ارسال دیدگاه