از نقاشیِ صورتِ تا سیمایِ شهادت
شهریار(پانا)- آغاز جنگ، معادلات شهر را برهم زد و حتی صدای زنگ مدرسه را به سکوت بدل کرد. اما در میان این آشفتگی، نام «سمیرا اسدزاده» نه تنها در لیست شهدای این روزها گم نشد، بلکه به عنوان یک “کد” یا "رمز"ی از انسانیت و تعهد، در الفبایِ کلاس درسِ مجازی باقی ماند و خطکشِ معلمیاش، هنوز میزانِ سنجشِ عشق به یادگیری است.
در میان اخبار تلخ روزهای اخیر که با آغاز درگیریها و تشدید حملات همراه بوده است، خبر شهادت معلم سمیرا اسدزاده از منطقه شهریار، اندوهی مضاعف را بر جامعه آموزش و پرورش این منطقه تحمیل کرد. بازگویی خاطرات و جزئیات آخرین روز حضور وی در مدرسه، ابعاد تازهای از فداکاری و تعهد او را نمایان میسازد.
مریم حیدری، همکار شهید سمیرا اسدزاده، با اشاره به اتفاقات رخ داده در روز پایانی برگزاری مدارس به صورت حضوری، عنوان کرد: «حوالی ظهر بود که اعلامیههای تخلیه مدارس صادر شد. وحشت و اضطرابی که در چهره دانشآموزان و حتی برخی همکاران موج میزد، وصفناپذیر بود.»
وی در توصیف صحنه خروج خانم اسدزاده از مدرسه افزود: «در میان ازدحام و عجله برای خروج امن دانشآموزان، خانم اسدزاده را دیدم که آرام از پلهها پایین میرفت، دست پسر خردسالش را در دست داشت. با وجود نگرانی طبیعی، با صدایی آرام به بچههای اطرافش دلداری میداد و آخرین نگاهش را به کلاس درس انداخت. این صحنه، آخرین تصویر از او در آن روز پرآشوب بود که در خاطر دارم.»
خانم حیدری همچنین به جنبههای حرفهای همکار شهیدش اشاره کرد و بیان داشت: «ایشان معتقد بودند یادگیری باید برای دانشآموزان لذتبخش و ماندگار باشد. مثلاً در درس تقارن، به جای توضیحات معمولی، با نقاشی روی صورت خودشان، مفهوم را به شکلی کاملاً ملموس و تصویری به بچهها منتقل میکردند. این ابتکارات، او را به معلمی محبوب و تأثیرگذار تبدیل کرده بود.»
اولیای دانشآموز پرهام درکی که یکی از دانشآموزان کلاس شهید مریم اسدزاده بود، ضمن تأکید بر جنبههای تربیتی شخصیت وی، تصریح کرد: «پسر من، پرهام، همیشه میگفت وقتی زنگ آخر به صدا در میآید خانم اسدزاده به ما کمک میکند تا وسایلمان را جمع کنیم مبادا چیزی را در مدرسه جا بگذاریم. او نه تنها در درس، بلکه در مسائل اخلاقی و رفتاری نیز الگوی بچهها بود. تشویقهای کوچک او، مثل دادن ستاره به دانشآموزان ممتاز، یا کمکش در پوشاندن لباس گرم به بچهها در روزهای سرد، نشان از دلسوزی عمیق او داشت.»
وی با اشاره به شرایط فعلی آموزش مجازی، ادامه داد: «با اینکه کلاسها حالا آنلاین برگزار میشود، اما بچهها همچنان دلتنگ حضور فیزیکی او هستند و فقدان راهنماییهای مستقیمش را به شدت احساس میکنند. این فقدان، نه تنها برای دانشآموزان، بلکه برای خانوادهها نیز سنگین است.»
شهادت سمیرا اسدزاده، در شرایطی که کشور درگیر جنگ است و آموزش به صورت مجازی دنبال میشود، ضرورت توجه به نقش معلمان فداکار را بیش از پیش برجسته میسازد. یادبود این معلم، نه تنها ادای احترامی به تلاشهای او، بلکه تأکیدی بر اهمیت روایتگری صحیح و حرفهای از سرمایههای انسانی آموزش و پرورش در شرایط دشوار است.
ارسال دیدگاه