ما، همه عزادار یک مصیبت هستیم

سحر رمضانعلی پور، روزنامه نگار: از آن سوی کره زمین ادعا می شود هیچ غیرنظامی در ایران هدف قرار نگرفته؛ اما مایی که روزها و هفته های پیشین را در سایه و هیاهوی جنگ و انفجارهای مرگبار، سپری و زیست کرده ایم می دانیم که این ادعا، خلاف واقع است.

ما همین امروز کودک ۳ ساله ای را از دست دادیم که ۳۶ روز پیش مجروح شده بود.

ما مادری را به خاطر داریم که وقتی امدادگران، او را از زیر آوار خارج می کردند نخستین سؤالش از فرزندش بود؛ دختری که آن لحظه به او گفتند زنده است ولی ما می دانستیم که این مادر، دیگر دخترش را تا همیشه ندارد.

ما همه روزهای گذشته میناب را زندگی کرده ایم؛ ما با تک تک مادران و پدران میناب، مرده و زنده شده ایم؛ از همان لحظه بعد از حادثه که دوان به دنبال فرزندشان به سوی مدرسه رهسپار شدند.

ما با مادری که بعد از روزها انتظار، بسته ای از فرزندش تحویل گرفت، به زانو درآمدیم.

ما با مادر مینابی که فقط یادش در مسجد محله جاودانه مانده و از فرزندش هیچ، به او رسیده است، تا همیشه عزاداریم؛ مادری که اگر مثل دیگران پیکر فرزندش را برای آخرین بار در آغوش می گرفت و به آغوش خاک می سپرد، شاید اندک آرامشی در وجودش نقش می بست.

ما این روزها با شنیدن حتی نامی، می گرییم؛ میکاییل، مهدیه و امین، ریحانه و مهدی،...

ما روحمان با جان پدری که بعد از انفجار، به مدرسه شجره طیبه رفت و بازنگشت به آسمان پرواز کرد.

ما نوزاد ۲۰ روزه ای را سراغ داریم که همراه همه اعضای خانواده اش به شهادت رسید و وقتی مادربزرگ از فرزندانش صحبت می کرد، از پیکر شیرخواره اش گفت که چطور دورتر از خانه، پیدا شده و چه دلی دارد این مادر!

ما این روزها در جای جای ایران عزیزمان، درد را زندگی می کنیم. ما همین روزها وقتی در شهر راه می رویم مراکز و ساختمان هایی را می بینیم که تا دیروز روزگار بودند و حالا نیستند و طبق آخرین آمار رسمی که تا این لحظه، پزشکی قانونی ایران منتشر کرده، ۷ شهید کوچک تر از یک ساله، ۲۵۵ شهید یک تا ۱۲ ساله و ۱۲۱ شهید ۱۳ تا ۱۸ ساله در بین شهدای جنگ اخیر بوده و تنها در شهر تهران  ۴۴هزار و ۷۵۰ واحد مسکونی آسیب دیده‌اند.

دنیا چطور باور خواهد کرد که هیچ غیرنظامی در جنگ آسیب ندیده یا قصدی در آسیب به غیرنظامیان در کار نبوده است؟!

ما این روزها «درد» را زندگی می کنیم!