خیابان‌ها، سنگر اراده‌ای که زیر باران هم استوار ماند

در دلِ شب‌هایِ بلند و بارانی بهاری، پنجاه و یکمین طلوعِ مقاومت را جشن می‌گیریم. ۵۱ شبی که گذشت، نه تنها شب‌هایِ خاموشی و سکون، که شب‌هایِ بیداری، همبستگی و اثباتِ یک حقیقتِ تلخ و شیرین بود: حقیقتی به نامِ «وطن». خیابان‌ها، از کوچه‌هایِ تنگ و تاریک تا بلوارهایِ عریض، شاهدِ حضورِ مردمی بوده است که برایِ حفظِ آنچه از جان برایشان عزیزتر است، از هیچ تلاشی فروگذار نکردند.

باران آمد، شدید و بی‌امان. آسمان گشوده شد و زمین را غرقِ اشک‌هایِ سردش کرد. اما این اشک‌ها، نه از سرِ اندوه، که از سرِ شوقِ ایستادگی بود. هر قطره‌ی باران که بر صورتِ مقاومت‌کنندگان می‌نشست، گویی روحی تازه می‌دمید و اراده‌شان را برایِ ماندن، قوی‌تر می‌ساخت. آن‌ها نه فقط خیابان را، که هویتِ خود را حفظ می‌کردند. زیرِ چترِ آسمانِ خدا، با پناهی جز همدلی و همبستگی، ایستادند و نشان دادند که هیچ مانعی، هیچ سختی، و هیچ سرمایی نمی‌تواند پیوندِ ناگسستنیِ آنان را با خاکِ پاکِ این سرزمین، خدشه‌دار کند.

این ۵۱ شب، تنها یک عدد نیست؛ بلکه نمادی است از استقامتی بی‌بدیل. این خیابان‌ها، که حالا دیگر تنها مسیرهایِ رفت و آمد نیستند، به سنگرهایی بدل شده‌اند که هر وجب از آن‌ها با خونِ دل و اشکِ چشمِ همین مردم آبیاری شده است. اینجا، قهرمانانِ بی‌نام و نشانِ عصرِ ما، با دستانِ خالی اما دلی مالامال از عشق به وطن، حماسه‌ای را خلق می‌کنند که در تاریخِ این سرزمین، جاودانه خواهد ماند.

ما رفتنی نیستیم. ما اینجا هستیم تا وقتی که خیابان‌ها، همان‌گونه که بودند، صدایِ مردمِ این سرزمین را بازتاب دهند. ۵۱ شب، تازه آغازِ راه است.