بهار کرامت؛ هنگامه‌ی درخشیدن بانوی کریمهٔ اهل‌بیت (س)

«در هیاهویِ زمان، آنگاه که زمین در انتظارِ حضوری ملکوتی، نفس در سینه حبس کرده بود، عطرِ حضورِ گوهری تابناک، فضایِ عالم را آکنده ساخت. ولادتِ حضرتِ معصومه (س)، بانویِ کرامت و عصمت، نه تنها جشنی برایِ آسمان، که طلیعه‌یِ نوری بود بر دل‌هایِ خاکیِ ما. او که تجلیِ رافتِ الهی و آینه‌یِ تمام‌نمایِ فضایلِ انسانی است.

چگونه می‌توان وصفِ شکوهِ او را گفت؟ او که در کران تا کرانِ عالم، چون ستاره‌ای پرفروغ می‌درخشد و پناهِ دل‌هایِ خسته‌یِ شیفتگانِ اهلِ بیت (ع) است. نگاهش، دریایی از مهر و دانایی، و کلامش، چشمه‌سارِ حکمت و هدایت. او که با حضورِ نورانیِ خود، کوچه به کوچه‌یِ مدینه را نورباران کرد و عطرِ معرفت را در خانه‌یِ امامِ کاظم (ع) پراکنده نمود.

امروز، روزِ دختر، روزِ شکفتنِ دوباره‌یِ این عشق است. روزِ پاسداشتِ لطافتِ توأم با اقتدار، روزِ ستایشِ استقامتِ در اوجِ ظرافت. روزِ دختر، روزِ یادآوریِ شکوهِ «فاطمه» است؛ همان که در اوجِ غربت، نامِ معصومه بر او نهاده شد و لقبِ کریمه اهل بیت زینتِ او گشت.

این روز، فرصتی است تا به تمامِ دخترانِ سرزمینمان، که هریک چون گوهری بی‌همتا، درخششی منحصر به فرد دارند، بگوییم که چقدر دوستشان داریم. دخترانی که چون شما، حضرتِ معصومه (س)، در قلبِ خود، هم رحمتی بیکران دارند و هم اراده‌ای پولادین. دخترانی که با امید، خلاقیت و شکوفایی، آینه‌یِ فردایِ روشنِ این مرز و بوم‌اند.

ولادتِ حضرتِ معصومه (س)، بر تمامِ شما دخترانِ پاک‌سرشت، بر تمامِ مادران و خواهرانِ عزیز، و برتمامِ کسانی که دلشان به عشقِ این بانویِ بی‌همتا می‌تپد، مبارک باد. باشد که نورِ هدایتِ ایشان، همواره چراغِ راهتان باشد و شفاعتشان، توشه‌یِ ابدیت.»