تجلی نور در آینه قم شرحی از عظمت بانوی آسمانی

حضرت فاطمه معصومه (س)، دخت هفتمین پیشوای شیعیان، امام موسی کاظم (ع). در خانه‌ای که گهواره‌اش، مهد هدایت و فروغش، مشعل راه هدایت بود، این بانوی بی‌همتا پا به عرصه گیتی نهاد تا جلوه‌ای دیگر از تجلی نور الهی را به نمایش گذارد.

کودکی و نوجوانی‌اش، در پرتو تعالیم پدر بزرگوارش، آن کوه صبر و استقامت، و در سایه‌سار هدایت برادر ارجمندش، حضرت امام رضا (ع)، سپری گشت و  در چشمانش،  معرفت الهی موج می‌زد. از همین رو بود که لقب «معصومه» را برای ایشان برگزیده شد ؛ لقبی که نه تنها گواه عصمت و پاکی او از هر آلودگی، که نشان از جایگاه والا و بی‌همتای او در میان بانوان جهان بود.

اشاره‌ای از سوی برادر، به سوی سرزمین ایران، او را از دیار اجدادی‌اش کوچ داد. سفری که گرچه با اندوه بیماری و کوچ زود هنگامش در شهر «قم» به انجام رسید، اما تقدیر الهی، سرنوشت این شهر را برای همیشه دگرگون ساخت. قم، آن روز، در انتظار قدوم مبارکی بود که قرار بود خاکش را به حرم اهل بیت (ع) بدل کند.

هجرت کوتاه او به ایران، به سان حضوری زودگذر اما پربرکت بود. گویی نسیمی از بهشت، بر این سرزمین وزید و عطر حضورش، قم را کرامت بخشید. جسم مطهرش، در این شهر آرام گرفت و از آن پس، قم نه تنها مسکن، که حرم شد؛ حرم بانویی که «کریمه اهل بیت» (ع) لقب گرفت. کرامت او، نه فقط به سبب نسبت خانوادگی‌اش با امامان معصوم (ع)، که از سرچشمه فضایل و کمالات روحی و معنوی‌اش بود.