در سوگ و پایداری

چهل روز از آن غم سنگین می‌گذرد، چهل روزی که سایهٔ این فقدان بر دل‌مان سنگینی می‌کند، گویی زمان از حرکت ایستاده و هر صبح با یاد آن روز آغاز می‌شود، این چهل روز، چهل فصل اشک و اندوه بوده است، عید نبوده است، نه نوروزی در کار بوده و نه جشنی، لبخند از لب‌هایمان رخت بربسته و شادی گمشده‌ای است که هرچه می‌گردیم پیدایش نمی‌کنیم. گویی تمام رنگ‌های زندگی در این روزهای خاکستری محو شده‌اند.

اما در این میان، مرد مهربان و رهبر دلسوزمان را به یاد می‌آوریم. شهادت او مبارک باد؛ کسی که عمرش را برای این سرزمین گذاشت، یادش همچون چراغی فراسوی تاریکی‌ها می‌درخشد و راهنمایمان باقی می‌ماند  و شما دانش‌آموزان کوچک، آینده‌سازان این خاک، شهادتتان مبارک،  شما که باید در کلاس‌های درس مشغول می‌بودید، نه در دل تاریخ، رویاهای ناتمامتان همیشه در یادها خواهد ماند.

غم، ما را در هم نشکسته است، با این درد بزرگ، هنوز ایستاده‌ایم، پاهایمان هرچند سنگین، اما محکم بر زمین است، این ایستادگی، خود پاسخی به تمام آن کسانی است که خواستار فروریختنمان بودند، و اکنون، زمان گرفتن انتقام فرا رسیده است. انتقامی نه با کینه، بلکه با استواری و ساختن،  ساختن آینده‌ای که شایستهٔ این همه فداکاری باشد، هر قدمی که برمی‌داریم، پژواک عهدی است که با شهدا بسته‌ایم.

غم، حالا دیگر تنها یک احساس نیست؛ تبدیل به نیرویی شده که در رگ‌هایمان جریان دارد، این نیرو، ما را بیدار نگه می‌دارد و به ما یادآوری می‌کند که هر لحظه باید قدردان باشیم، قدردان فرصتی که داریم و مسئولیتی که بر دوشمان گذاشته شده است، روزها می‌گذرند و زخم‌ها کم کم التیام می‌یابند، اما جای خالی‌ها هرگز پر نمی‌شود، این جای خالی، مثل پنجره‌ای همیشه باز به سوی آسمان است؛ پنجره‌ای که از آن نور می‌تابد و به ما امید می‌بخشد که آنها اکنون در آرامش و آسایش کامل به سر می‌برند.

و ما اینجا، با یاد آنها، قول می‌دهیم که داستانشان را فراموش نکنیم، قول می‌دهیم که با هر قدمی که برمی‌داریم، نامشان را زنده نگه داریم و دنیایی بسازیم که آرزویش را داشتند، این، بهترین انتقام و زیباترین یادبود برای آن عزیزان از دست رفته است.

چهل روز گذشت، اما راه ادامه دارد، ما می‌مانیم و یادشان، و ادامهٔ مسیری که آنان آغاز کردند، این غم، حالا بخشی از هویت ما شده است؛ هویتی که قوی‌تر از قبل به پیش می‌رود.