دلنوشته آموزگارِ شهیده تیارا صادقی

امروز که دفتر حضور و غیاب کلاس را باز کردم، دستانم لرزید. نام‌ها را یکی‌یکی خواندم؛ در ذهنم هر دانش‌آموز با همان صدای کودکانه پاسخ داد: «خانم، حاضر…»

اما وقتی به نام «تیارا صادقی» رسیدم، سکوتی سنگین در کلاس ذهن و قلبم نشست؛ سکوتی که هیچ واژه‌ای توان پرکردن آن را ندارد.

معلم‌ها به غیبت عادت ندارند. حتی اگر دانش‌آموزی یک روز سرما بخورد یا دیر به مدرسه برسد، دل معلم تا بازگشتش آرام نمی‌گیرد.  

اما این بار با غیبتی روبه‌رو شده‌ایم که بازگشتی در تقویم مدرسه ندارد.

تیارا برای ما فقط یک نام در دفتر کلاس نبود.  

او لبخندی روشن در میان نیمکت‌های کوچک کلاس دوم بود؛ دختری مهربان که حضورش کلاس را گرم‌تر می‌کرد.  

در زنگ‌های تفریح، میان دوستانش با همان شادمانی کودکانه می‌دوید، می‌خندید و با دنیای ساده و پاک کودکی‌اش، شادی را میان همکلاسی‌هایش تقسیم می‌کرد.

وقتی در کلاس درس، با اشتیاق دست کوچکش را بالا می‌برد و می‌گفت «خانم، من بلدم…»، برق امید در چشمانش پیدا بود.  

لبخندش ساده بود، اما دل‌ها را روشن می‌کرد؛ همان لبخندی که هنوز در خاطر دوستانش و در ذهن معلمش زنده است.

نام «تیارا» خود نشانی از زیبایی و ارزش است؛ در بسیاری از فرهنگ‌ها «تیارا» به معنای تاج و زیور گران‌بهاست، تاجی که بر سر می‌نشیند و می‌درخشد.  

و چه برازنده بود این نام برای دختری که همچون گوهری پاک در میان ما می‌درخشید. و من اینک این همه زیباییِ با ارزش را از دست داده‌ام...

تیارا دیگر در نیمکت همیشگی‌اش نمی‌نشیند، دیگر دفتر مشقش را با خط‌های کودکانه نشانم نمی‌دهد، اما یاد حضورش هنوز در میان این کلاس جاری است.

امروز نام او از دفتر کوچک کلاس ما فراتر رفته است؛  

تیارا به کلاس دیگری منتقل شده است، کلاسی در بهشت که معلمانش فرشتگان‌اند و درسش آرامش ابدی است.

ما در زمین، هنوز جای خالی‌اش را میان نیمکت‌ها حس می‌کنیم  و هنوز صدای خنده‌هایش در خاطره‌های کلاس جاری است.

به عنوان معلمی که افتخار آموزش او را داشت، شهادت این دانش‌آموز عزیز را با قلبی اندوهگین تسلیت عرض می‌کنم.  

نام و یاد تیارا صادقی برای همیشه در ذهن دوستانش، در خاطرات این کلاس و در دفتر حضور و غیاب مدرسه ما زنده خواهد ماند.

روحش آرام و یادش جاودان