در گفتوگو با پانا:
روایت بغض یک معلم از آغوشهایی که دیگر تکرار نشد
بچههای میناب چه گناهی داشتند؟
تهران (پانا) - مهوش وقاری، بازیگر سینما و تلویزیون و معلم سابق، در واکنش به شهادت دانشآموزان مدرسه میناب، با یادآوری تجربههای خود از روزهای جنگ گفت: «هنوز هم صدای انفجار که میآید، تصویر بچههایی جلوی چشمم زنده میشود که با ترس به من پناه میآوردند؛ بچههای میناب چه گناهی داشتند؟»
مهوش وقاری در گفتوگو با پانا با اشاره به حمله به مدرسهای در میناب که منجر به جان باختن جمعی از دانشآموزان شد، اظهار کرد: «این اتفاق برای من فقط یک خبر نبود؛ یک زخم قدیمی را دوباره زنده کرد. من سالها معلم بودم و آن روزهایی را به چشم دیدم که بچهها در شرایط جنگی چه ترسی را تجربه میکردند.»
وی ادامه داد: «زمانی که جنگ بود و من سر جلسه امتحان کنار دانشآموزان قرار میگرفتم، به محض شنیدن صدای انفجار، بچهها دورم جمع میشدند؛ انگار یک دایره انسانی شکل میگرفت. همه میآمدند و من را بغل میکردند، مثل اینکه دنبال پناه میگشتند. آن لحظهها هیچوقت از ذهنم پاک نشده است.»
این بازیگر با تأکید بر تأثیر عمیق حادثه میناب بر خود گفت: «وقتی خبر مدرسه میناب را شنیدم، دقیقاً همان صحنهها برایم تداعی شد. انگار دوباره در همان فضا قرار گرفتم؛ فقط با یک تفاوت تلخ… اینکه دیگر کسی نبود آن بچهها را در آغوش بگیرد.»
وقاری با لحنی متأثر افزود: «واقعاً نمیتوانم درک کنم این کودکان چه گناهی داشتند. بچهای که هفت یا هشت ساله است و فقط برای درس خواندن به مدرسه رفته، چرا باید قربانی چنین اتفاقی شود؟ این نهایت بیرحمی است.»
وی با اشاره به واکنشهای متفاوت نسبت به حوادث مشابه گفت: «همیشه وقتی اتفاقی برای جوانان یا مردم در هر جایی میافتد، همه ناراحت میشوند و واکنش نشان میدهند، اما انتظار این است که این حساسیت نسبت به همه کودکان وجود داشته باشد. این بچهها هم فرزندان همین سرزمین بودند.»
این معلم سابق ادامه داد: «برای منِ معلم، کودک فقط یک دانشآموز نیست؛ بخشی از جان آدم است. وقتی آسیبی به آنها وارد میشود، انگار بخشی از وجودت آسیب دیده است.»
وقاری در پایان با بیان اندوه عمیق خود گفت: «ای کاش میتوانستم همه آن بچهها را در آغوش بگیرم و به آنها آرامش بدهم. اما حالا فقط یک حس سنگین از اندوه باقی مانده و یک سؤال که مدام در ذهنم تکرار میشود؛ بچههای میناب چه گناهی داشتند؟»
فاطمه آبروش
ارسال دیدگاه