عید فطر، سال یادبود رهبر آسمانی

فطر امسال، طعم دیگری دارد؛ طعم تلخ نبودن، طعم سکوتی که جای خالی‌اش در میان هیاهوی عید، فریاد می‌زند. بوی عطر او، آن عطر آشنای معنویت و صلابت، در فضای عید فطر گم شده است و تنها خاطره‌ای دور از مشاممان را می‌نوازد.

آن لبخند آشنا که گشاده‌رویی و مهربانی را در خود داشت، آن نگاه نافذ که عمق بصیرت و درایت را به نمایش می‌گذاشت، آن دست پرمهر که همواره بر سر ملت بود و نوازشگر فرزندانش، امروز تنها در قاب خاطرات زنده است و داغ دلتنگی را تازه می‌کند.

جایش در صف اول نماز، جایی که همواره پیشگام و هدایتگر بود، در میان جمعیت که با عشق به او گوش جان می‌سپردند، در کنار ما که سال‌ها از نفس گرم و راهنمایی‌هایش بهره‌مند بودیم، عمیقاً خالی‌ست. صدای او که امت را به وحدت، همدلی و استقامت فرا می‌خواند، پژواک گم‌شده این روزهای ماست؛ صدایی که در بزنگاه‌های تاریخ، ندای حق را سر می‌داد و ملت را از تفرقه و ناامیدی برحذر می‌داشت.

اما ما می‌دانیم که او نرفته است؛ روح بلندش در کالبد زمان جاری‌ست. او در دعای خیرش که همواره بدرقه راهمان بود، در راهی که با خون دل هموار کرد، در آرمان‌هایی که چون بذری پاک کاشت و امروز به درخت تناوری بدل شده است، زنده است. یاد او، نه تنها حسرت و دلتنگی، که شعله‌ای است که الهام‌بخش عهدمان با انقلاب و ارزش‌های آن می‌شود. عهدی که راهش را ادامه دهیم، چراغ هدایتش را روشن نگه داریم و پرچمی را که با هزاران خون دل به اهتزاز درآورده است، با صلابت و اقتدار به اهتزاز درآوریم.

آقا جان، دلتنگتم... در این عید، دعایمان کن تا در مسیر حق و عدالت، در راهی که ترسیم کردی، استوار بمانیم و رهرو راهت باشیم. یاد تو، چراغ راه ما در این مسیر پرفراز و نشیب است.