سید علی دهه نودی هاشو فراخوانده

هوا سرد بود و باران می‌بارید.موکب امام رضا هم چای نبات داغ و خرما پخش میکرد.از شدت سرما نوک انگشتانم بی‌حس شده اند.لیوان چایی برمی‌دارم و دستانم را دورش حلقه میکنم.چند متر جلوتر،جای سوزن انداختن نیست.پرچمهای سه رنگ ایران و سیاه رنگ یا "فاطمه‌زهرا" در زیر باران به اهتزار درآمده‌اند.در بین فریاد های"‌نه سازش،نه تسلیم؛نبرد با آمریکا" صداهایی ضعیف اما بلند به گوش می‌رسد.

صدایی که متعلق است به دختران و پسران کوچک.با کاپشن و کلاه هرکدام یا پرچمی کوچک دست گرفته اند یا عکس آقا مجتبی را.سن‌شان کمتر از درک دقیق شعار‌هایی است که می‌دهند؛‌اما من مطمئنم که این حضور و حماسه سازی شبانه‌شان می‌شود خاطره مورد علاقه بیست سال دیگر نوه‌هایشان.برایشان می‌گویند:«ما شبانه در تجمعات شرکت میکردیم،درحالی که موشک از بالای سرمان رد میشد.»

سر بالا می‌گیرند و سینه ستبر می‌کنند که ما از مردمان پای کار بودیم.در زمانی که دشمن نابه‌کار برای خاک این وطن دندان تیز کرده بود؛ما دندان‌هایش را در دهانش شکستیم.

دختری حدودا چهارساله ساله با چادر گل گلی‌اش رو به رویم می‌ایستد:«میشه از من عکس بگیری؟» پرچم را بالا می‌آورد و لبخند می‌زند.مادرش میگفت زودتر از همه ما برای آمدن آماده می‌شود.

وقتی در سلام فرمانده ابوذر روحی میخواند: «سید علی دهه نودی هاشو فراخوانده!» همه با تمسخر میگفتند مگر دهه نودی‌ها از رهبر و انقلاب و ایران چیزی میفهمند؟‌ولی حالا همان دهه نودی ها منتقم خون رهبر شهیدشان هستند.دهه نودی هایی که به قول حاج حسین یکتا از فرمانده هوا‌فضا درخواست آتش می‌کنند.آنهایی که منتظر فرمان از قرارگاه کربلا هستند برای رقم زدن اتفاقی حماسه آمیز.‌‌ کسانیکه بی‌توجه به سرما و باران هرشب پرشور‌تر از شب گذشته در خیابان‌ها حاضر می‌شوند،و حتی بزرگتر‌ها را هم مجبور به ماندن می‌کنند.