ایران، همیشه در قلبم

گاهی دلم می‌گیرد از این همه فاصله، از این خاکی که هر وجبش بوی یاد و دلتنگی می‌دهد.

 وطن برایم فقط نام یک سرزمین نیست، رد نفس‌هایی‌ست که میان خیابان‌هایش جا مانده‌اند، صدای مادرم که از پنجره صدایم می‌زند، خنده‌های کودکی زیر آفتاب کوچه‌هایش.

هر جا که می‌روم، انگار تکه‌ای از دلم را جا گذاشته‌ام.

وطن برایم مثل نبضی‌ست که اگر لحظه‌ای از تپش بایستد، من دیگر خودم را نمی‌شناسم.

با همه رنج‌ها، با همه بغض‌ها و با همه زیبایی‌های خاموشش، هنوز وقتی اسمش را می‌شنوم، چیزی درونم می‌لرزد…

مثل دیدن یک دوست قدیمی که هنوز هم عزیزترین است.

وطن، ای خاکِ پر از خاطره و عشق،

نفس کشیدن در هوایت، آرامشی ابدی است.

هر وجب از تو، داستانی دارد از رشادت و ایثار،

و یادِ مردمانت، چون چراغی در دل شب، راهنماست.

و هر طلوع خورشید، نویدِ عشقی دوباره به توست. 

ایران من، تا ابد در قلب منی.