فریاد مظلومیت کودکان شهید

دل‌های ما از این همه بی‌رحمی و سنگدلی عمیقاً می‌شکند، از دستان مرگباری که بی‌هیچ رحمی، زندگی شیرین و پر از امید را از چشمان درخشان و معصوم این فرشتگان زمینی ربودند و آن‌ها را در آغوش سرد خاک خفته ساختند. هر نفس کوچک و لرزان‌شان، هر لبخند ناتمام‌شان، فریادی آسمان‌خراش برای عدالت و انسانیت بود.

فریادی که در بادهای سرد و خشن جنگ گم شد و به گوش جهانی کر نرسید. اشک‌های جاری مادران چون رودخانه‌ای خروشان است، دردشان عمیق‌تر از هر زخم و شمشیری، و غم‌شان چون دریایی بی‌کران موج می‌زند و ساحل آرامش را هرگز پیدا نمی‌کند، دل‌ها را به آتش می‌کشد و روح‌ها را در سوگ فرو می‌برد.

شهیده زینب سادات تنها ۲ ماهه، شهید عباس جباری ۱۰ ساله، شهیده نور جباری ۵ ساله، شهیده زهرا خزایی ۷ ساله. این نام‌های پاک و جاودان چون ستارگان درخشان در آسمان بی‌انتهای شهادت می‌درخشند و نور امید را بر دل‌های شکسته می‌پاشند؛ کودکانی کاملاً بی‌خبر از پیچیدگی‌های سیاست و وحشت‌های جنگ، که نه قدمی در میدان نبرد برداشته بودند و نه حرفی از درگیری‌ها می‌زدند، فقط در امنیت خانه‌های گرم و آشنا، در آغوش مهربان خانواده‌هایشان، به سوی پروردگار رحمان شتافتند و بهشت را خانه خود ساختند.
یادشان گرامی، روحشان شاد و راهشان پر رهرو باد.

جهان کجاست که این فاجعه دلخراش را ببیند، بشنود و با تمام وجود حس کند؟ وعده‌های توخالی و فریبنده نجات و آزادی، به دریایی از خون کودکان بی‌گناه بدل شد و ادعاهای حقوق بشر، به قتل‌عام گسترده معصومیت و کودکی ختم گردید. هر قطره خون گرم و پاک‌شان، اتهامی تند و تیز بر سکوت خائنانه مدعیان حقوق بشر و عدالت‌طلبان است؛ هر ناله ناتمام‌شان، ناله‌ای ابدی و جاودان در صفحات تاریخ بشریت حک شده، که نسل‌ها را به تأمل وامی‌دارد. دل‌ها از این ظلم بی‌پایان و بی‌عدالتی هولناک بسوزد، اشک‌ها جاری شود و فریاد عدالت از هر گوشه عالم برآید تا چنین جنایاتی تکرار نشود.