من نه فقط یک پرچم ، بلکه روایت کننده ای از استقامت مردم در تاریخ ملت هستم

من پرچم ایران هستم و متولد ۲۲ بهمن ۱۳۵۷. امروز، روز تولد من است و در حال حاضر ۴۷ ساله هستم.

هر ساله شاهد سبزی و طراوت ایران از شمال تا جنوب آن هستم. من به سبزی دماوند، زاگرس، الوند و البرز افتخار می‌کنم و صلح را در لبخند مردم ایران می‌بینم؛ از کودک یکساله‌ای که پرچم کوچکی در دست دارد تا پیرمرد ۱۰۱ ساله‌ای که اشک در چشمانش حلقه زده است.

سرم را به یاد شهدا، شهدای مدافع حرم، شهدای امنیت و سلامت، و به یاد جوانانی که در میدان‌ها ایستادگی کردند، خم می‌کنم. در قلب من نام الله می‌درخشد و ۲۲ بهمن، روز تولدم، نماد زیبایی من است.

خوشحالم که پیوندی میان نسل‌ها، فرهنگ‌ها و قومیت‌های ایرانی هستم؛ ترک، لر، بلوچ، فارس و عرب همه در من خلاصه می‌شوند. ورزشکارانی که با هر پیروزی شادی خود را با من تقسیم کردند و دانش‌آموزانی که همواره مرا به اهتزاز در می‌آورند، جزئی از وجود من هستند.

باعث افتخار من است که بر فراز میدان امیر چخماق یزد، میدان امام اصفهان، حرم شاهچراغ شیراز و برج میلاد تهران قرار دارم. احساس غرور می‌کنم که بر ناوها، کشتی‌ها، موشک‌ها، قطارها و متروهای ایران هستم و شاهد پیشرفت‌های آن می‌باشم.

به امید جشن ۱۰۰۰ سالگی‌ام با نوادگان شما، زمانی که دیگر من نه تنها یک پرچم، بلکه روایت‌گر استقامت مردم در تاریخ ملت خواهم بود. استوار و پایدار ایران.