دلنوشته دانش آموز خبرنگار پانا به مناسبت یوم الله ۲۲بهمن

امروز هوا بوی دیگری می‌دهد. بوی همهمه، بوی پرچم های رنگی که در دست ها تکان می خورند و بوی صدای شعارهایی که انگار از دل تاریخ بلند شده اند.

امروز بیست و دوم بهمن در هیاهوی جشن ها ایستاده ام؛ میان این جمعیت ، یک دانش آموز متوسطه ی اول با کوله پشتی روی دوشم و ذهنی که پر از سؤال است.

ایستاده ام؛ نه به عنوان یک تماشاگر، بلکه به عنوان یکی از سازندگان آینده ای که درباره اش صحبت می شود. 

روز ۲۲بهمن ، فقط یک روز در تقویم نیست . انگار یک تلنگر است.تلنگر به ما دانش آموزان و نوجوانان که بدانیم از کجا آمده ایم وبه کجا باید برویم ، تلنگری که قدر امنیت و آرامش امروز را بدانیم و برای ساختن فردایی بهتر تلاش کنیم.

وقتی پرچم ها را می بینم ، حس می کنم بخشی از یک داستان بزرگ هستم ، داستانی که شاید تمامش را هنوز نخوانده ام، اما می دانم که مهم است.

حس من ترکیبی از احترام به گذشته و هیجان برای آینده است. وقتی به اطراف نگاه می کنم ، بیشتر از هر چیزی پتانسیل را می بینم . پتانسیل در کلاس‌های درس، در آزمایشگاه ها، در پروژه هایی که در ذهن من و هم کلاسی هایم می گذرد.

۲۲بهمن برای من ، فقط یاد آوری یک انقلاب نیست ؛ بلکه یک تعهد نامه است . تعهد می کنم که سواد بیاموزم ، خلاق باشم و نگذاریم فرصت های پیش آمده برای نسل های بعد از من تکرار نشود .

می دانم که مسیر آسان نیست ، دنیای امروز پیچیده است و مشکلات اقتصادی و اجتماعی هم وجود دارند . اما حرف دل من این است : ما جوانان آماده ایم که با تکیه بر دانش و هویتمان ، نه تنها مشکلات را حل کنیم ، بلکه قله هایی را فتح کنیم که شاید امروز حتی تصورش هم برایمان سخت باشد . این روز ، یاد آوری می کند که می توانیم ، اگر بخواهیم و ما می خواهیم که بهترین باشیم .

ما می خواهیم آنقدر قوی باشیم که دیگر هیچ کس نتواند چشم طمع به این خاک داشته باشد.

با احترام و امید به آینده